[Tanem]

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]






İlişkilerde garip bir matematik vardır.

Yanlışa uzun süre sessiz kalırsan “iyi insansın”.

Doğruyu sakince söylersen “baskıcı”.

Sınır çizersen “yargılayıcı”.

İlke sahibiysen “değiştirmeye çalışan” olursun.

Çünkü doğrular, insanın en sevdiği yalana çarpar.

Kendilik algısına.

Kimse kötü, hatalı, eksik, tutarsız hissetmek istemez.

Kimse aynaya bakarken “Ben yanlış yaptım” demek istemez.

Doğruyu söyleyen kişi işte tam burada tehlikeli hale gelir.

Çünkü sen onun hayatına saldırmazsın.

Ama onun kurduğu içsel savunma düzenine dokunursun.

Doğru, insan ruhunda neye çarpar acaba?

Doğru.

Savunmaya çarpar.

Bastırmaya çarpar.

Kaçmaya çarpar.

Ertelemeye çarpar.

Kurban rolüne çarpar.

En çok da.

“Ben böyleyim, kabul etmek zorundasın.” cümlesinin arkasına saklanmış benliklere.

Doğru söyleyen biri, bir insanın konfor alanını değil geçmiş, gelecek hikâyesini sarsar.

Ve insan hikâyesi sarsıldığında önce gerçeğe değil, gerçeği söyleyene saldırır.

Peki bu suçlamaları yapan insanların psikolojisi için ne diyebiliriz?

Bu suçlamaların arkasında çoğu zaman üç temel psikolojik mekanizma var.

Bir savunma mekanizması olarak elbette yansıtma.

Kendi hatasıyla yüzleşemeyen insan, rahatsızlığı karşısındakine yükler.

Aslında içinden geçen şudur.

Haklı olabilirsin ama bunu kabul edersem ben çökerim.

Bu yüzden der ki.

“Bana baskı yapıyorsun.”

“Beni yargılıyorsun.”

“Beni değiştirmeye çalışıyorsun.”

Oysa çoğu zaman gerçek şudur.

Kendiyle yüzleşmekten kaçıyordur.

Suçlulukla başa çıkamıyor olabilir.

Doğru, kişide suçluluk uyandırır.

Olgun insan bu duyguyu dönüştürür.

Ama duygusal olarak olgunlaşmamış insan şunu yapar.

Suçluluğu saldırganlığa çevirir.

Bu yüzden suçlu hisseden insan şöyle konuşur.

“Sen çok üstüme geliyorsun.”

“Sen hep beni kötü hissettiriyorsun.”

“Sen fazla doğrucusun.”

Hayır.

Doğru fazla değil, onun taşıma kapasitesi düşüktür.

Kontrol kaybı korkusu da önemli sebeplerden biridir.

Doğruyu söyleyen insan, pasif bir figür değildir.

Sınır koyar.

Tutarlılık ister.

Netlik ister.

Bahane yerine sorumluluk ister.

Ve bu.

Manipülasyonla, kaçışla, belirsizlikle hayatını yöneten insan için kontrol kaybı demektir.

Bu yüzden seni “baskıcı” ilan eder.

Çünkü artık seni yönetemiyordur.

Doğruyu söyleyen aslında.

Manipüle etmez.

Oynatmaz.

Dolandırmaz.

Gizlemez.

Çarpıtmaz.

Sadece şunu yapar.

Net olur.

Ama netlik, kaosla yaşayan insanın en çok korktuğu şeydir.

Netlik, yalanların ışığını kapatır.

Netlik, bahanelerin sesini kısar.

Netlik, rollerin makyajını akıtır.

Ve herkes makyajsız görünmek istemez.

Bence acı gerçek şu.

Bir insan seni “baskıcı” olmakla suçluyorsa çoğu zaman şunu demek ister.

Ben böyle kalmak istiyorum ama sen beni rahatsız ediyorsun.

Seni “yargılamakla” suçluyorsa şunu demek ister.

Ben yaptıklarımla yüzleşmek istemiyorum.

Seni “değiştirmeye çalışmakla” suçluyorsa şunu demek ister.

Ben sorumluluk almak istemiyorum.

Özetle.

Doğru söyleyen insanlar ilişkileri bozmaz.

İlişkilerde zaten var olan çürüğü görünür hale getirir.

Bazıları yalanı, yanlışı değil.

Gerçeği, doğruyu söyleyeni hayatından çıkarır.

Çünkü hakikatle yaşamak cesaret ister.

Yalanla yaşamak ise sadece alışkanlık.

Arka koltuk boşken, ön koltukta taksicinin yanına oturma dediğim için baskıcı ilan edilmiştim.

O gün şunu anladım.

İnsanlar artık yanlışlarına değil, yanlışlarını işaret edene öfkeleniyor.