[Tanem]

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]





Siz özür diledikçe.



Sizi incitenler konuşmaya devam eder.



Siz geri çekildikçe, başkaları ilerlemeyi hak zannetmeye başlar.



Siz yumuşadıkça, dünya daha sert davranmayı öğrenir.



Siz özür diledikçe.



Sesiniz, kelimeleriniz, bakışınız, duruşunuz yavaş yavaş silinir.



Bir süre sonra neye itiraz ettiğinizi bile hatırlamazsınız.



Çünkü itiraz etmeyi değil, katlanmayı ezberlemiş olursunuz.



Ve bu durum zamanla şuna dönüşür.



Sınırlarınız başkalarına yük gibi gelmeye başlar.

Siz sınır koyduğunuzda suçlu hissedersiniz,

Sizi zorlayanlar ise kendini mağdur ilan eder.



Hayır dediğiniz her yerde kendinizi açıklamak zorunda kalırsınız.

Hayır yetmez.

Gerekçe isterler.

İspat isterler.

Savunma isterler.

Sanki özgürlük mahkemeye düşmüş gibidir.



Kırıldığınız yerde bile karşı tarafın duygularını düşünürsünüz.

“Şimdi söylersem üzülür mü?”

“Şimdi sessiz kalırsam geçer mi?”

Ama kimse sizin için aynı hassasiyeti göstermez.



Haksızlığa uğradığınızda bile dengeyi siz korumaya çalışırsınız.

Çünkü düzen bozulmasın istersiniz.

Çünkü kavga çıkmasın istersiniz.

Çünkü terk edilmemek istersiniz.



Zamanla kendi duygularınıza yabancılaşırsınız.

Ne zaman gerçekten üzüldüğünüzü,

Ne zaman sadece alıştığınızı ayırt edemezsiniz.



Özür, bir erdem olmaktan çıkar; refleks haline gelir.

Yanlış yapsanız da yapmasanız da dilinizde aynı kelime vardır:

“Özür dilerim.”



Ve en tehlikelisi...

Bir süre sonra insanlar sizi incittiklerinde değil.

Siz rahatsız olduğunuzu söylediğinizde rahatsız olurlar.



Siz özür diledikçe.



Alışılır sizin üzülmenize.

Alışılır sizin susmanıza.

Alışılır sizin geri gelmenize.

Ve en sonunda siz, kendi hayatınızda “idare edilen” birine dönüşürsünüz.

Kırılan ama sorun çıkarmayan…

Ağlayan ama sesini yükseltmeyen…



Beri taraftan her özür pişmanlık değildir.



Bazı özürler, hatayı kabul etmek için değil.

Yalnız kalmamak için edilir.

Bazıları vicdandan değil, korkudan doğar.



Bazı insanlar özür diler çünkü.

Yüzleşmekten korkar.

Kaybetmekten korkar.

Öfkeyle baş edemez.

Terk edilme ihtimaline dayanamaz.



Ve bu yüzden özür.

Bir onarma aracı olmaktan çıkar.

Bir hayatta kalma yöntemine dönüşür.



Her “özür dilerim” şunu anlatmaz.

“Yanlış yaptım.”

Bazıları şunu anlatır.

“Lütfen gitme.”

“Beni silme.”

“Beni yalnız bırakma.”

“Bu ilişki bitmesin.”



Bazı özürler vardır ki.

İnsanı karşısındakiyle değil.

Kendiyle arasını açar.



İnsan özür diledikçe.

Kendi haklılığından şüphe etmeye başlar.

Kendi sezgilerini küçümser.

Kendi hislerini abartı sanır.

Ve en tehlikelisi.

Kendi gerçeğine güvenemez hale gelir.



Özür bazen barıştır.

Ama bazen teslimiyettir.

Bazen olgunluktur.

Ama bazen tükenmişliktir.

Bazen vicdandır.

Ama bazen yıllarca öğretilmiş itaattir.



Ve insan.



Yanlış yapmadığı yerlerde de özür dilediğinde.



Artık pişman olan değil.



Kendini silmeye başlayan biri olur.