[Tanem]

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]





Neden bazı insanları içimizden uğurlayamıyoruz?

Çünkü giden kişiyle birlikte, olabileceğimiz bir ihtimal de gidiyor.

Ve insan, hiç yaşanmamış ihtimallere yaşanmışlardan daha çok tutunuyor.

Çünkü o sadece biri değildi.

Onunla birlikte güldüğümüz halimiz,
yanında susabildiğimiz halimiz,
kendimizi biraz daha gerçek hissettiğimiz halimiz vardı.

Onu değil, o halimizi uğurlayamıyoruz.

Çünkü bazı insanlar bize kendimizle yüzleşmeyi öğretmiştir.

Yanında daha dürüst, daha çıplak, daha savunmasızdık.

O aynayı kırmak kolaydır ama gördüklerini unutmak imkânsızdır.

Çünkü yarım kalan şeyler, tamamlanmış acılardan daha ağırdır.

Bir cümle söylenmediğinde, bir soru cevapsız kaldığında, zihin sürekli geri dönüp “ya şöyle olsaydı” demeye devam eder.

Çünkü bazen uğurlayamıyoruz, çünkü kabullenmek suçluluk gibi gelir.

“Biraz daha çabalasaydım” düşüncesi,
vedayı ihanete dönüştürür.

İnsan, kendini affedemediği yerde
başkasını bırakamaz.

Çünkü bazı bağlar mantıkla kurulmaz.

Açıklaması yoktur.

Nedenini anlatamazsın ama hissi çok nettir.

Ve insan, adını koyamadığı bir şeyi
defalarca içinden atmaya çalışır ama başaramaz.

Çünkü içimizde kalan bazı bağlar artık sevgi değildir.

Alışkanlıktır.

Zihnin tanıdık olana tutunma çabasıdır.

Ama kalp bunu ayırt edemez, alışkanlığı da sevgi sanır.

Çünkü bazen gitmek, terk edilmek değildir.

Bazen zaman yanlış, bazen cesaret eksik,
bazen de iki insanın yarası aynı anda iyileşmez.

Ama kalp bunu kabul etmez.

Çünkü alışmak sevgiye değil, yokluğa zordur.

Birinin varlığına değil, var olma ihtimaline alışır insan.

Ve o ihtimal içerde kaldığı sürece veda tamamlanmaz.

Çünkü bazı vedalar bitmesi gereken bir şeyin değil, hiç başlamamış bir şeyin yasını tutar.

Ve insan, başlamayan bir hikâyenin
nasıl kapanacağını bilemez.

Çünkü bazı insanlar gittiğinde hayat daha sessiz olur.

Daha düzenli, daha kontrollü.

Ama daha eksik.

Ve insan bazen eksikliği düzenden daha çok ister.

Çünkü içimizden uğurlayamadıklarımız, bize hâlâ bir şey anlatıyordur.

Bir sınır, bir ders, bir yara.

Anlamı çözülmeden bağ çözülmez.

Belki de gerçek şudur.

İnsan, içinden uğurlayamadığını aslında hâlâ anlamaya çalışıyordur.

“Bu neden oldu?” sorusu cevap bulmadıkça,
kalp kapıyı kapatmaz.

İnsan, uğurlayamadığını her gün biraz daha içselleştirir.

Bir düşünce olur, bir refleks, bir suskunluk...

Ve zamanla giden gider, iz kalır.

O yüzden bazı vedalar dışarıda biter, içeride sürer.

Bazı insanlar hayatımızdan çıkar, ama içimizden çıkmaz.

Çünkü herkes gidebilir.

Ama herkes uğurlanamaz.