Çevrimdışı

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]



Bazen hayat masaya her şeyi eksiksiz dizer.
Doğru zaman, doğru kişi, doğru his...
Ve biz yine de sevemeyiz.
Sanki içimizden bir şey eksilmiş gibi.
Sanki kalbin kapısının anahtarını kaybetmişiz gibi.

Peki neden?

Çünkü korktuk.
Sevmenin sorumluluğundan, kaybetmenin acısından, bağlanınca kırılacak yerlerimizin yeniden açılmasından korktuk.

Çünkü bencilleştik.
Bizden başkasını düşünemeyecek kadar kırıldık.
Sevmeyi değil, korunmayı öğrendik.

Çünkü yorulduk.
O kadar çok yara aldık ki, güzeli bile taşıyacak gücümüz kalmadı.

Çünkü kalbimizi korumaya çalışırken fazla sıkı sardık.
Ve korumak isterken boğduk.
İyileşmek ile duvar örmek arasındaki farkı ayırt edemedik.
Duvarlarımızı iyileşme sandık, iyileşemediğimizi geç fark ettik.

Çünkü kaçmak daha kolay geldi.
Sevmek cesaret isterken, kaçmak sadece bir adım isterdi.
Biz de kolay olanı seçtik, zoru hak edenlere bile.

Çünkü geciktik.
Kalbimizin ritmi ile aklımızın takvimi aynı anda çalışmadı.
Aklımız “hazırım” dedi, kalbimiz “bir dakika” dedi.

Çünkü duygularımız dondu.
Bir şey hissetmemek, acı hissetmekten daha güvenli geldi.

Çünkü iyi bir şey olduğunda kötü bir şeyin takip edeceğine inandırıldık.
Mutluluğun bedelini ödemeye şartlandırıldık.
Bir sevginin karşılığının acı olacağına...
Bu yüzden elimiz güzel olana dokunurken bile titredi.

Çünkü kendimize ceza kesiyorduk.
Mutluluğu hak etmediğine inanan biri, ona uzatılan sevgiyi de reddeder.
Biz bazen sevgiyi değil, kendi kendimize verdiğimiz cezayı seçtik.

Çünkü beklentilerimiz büyüdü.
Mükemmeli ararken elimizdekini göremez olduk.

Çünkü acele ettik.
Hazır oluşu isteyiş sandık.
Ve birbirine karıştırdık.

Çünkü kendimize kızgındık.
Sevmeyi hak etmediğimizi düşündük, bize gelen iyiliği bile geri çevirdik.

Çünkü içimizdeki büyük boşluk, gelen iyi şeyleri bile içine çekip yok ediyordu.
Sevgi geldi, biz boşluğumuza attık.
Anlam geldi, duyarsızlığımıza çarptı geri döndü.
Hazırdık ama içimiz bomboştu.

Çünkü geçmişin gölgesinden çıkamadık.
Yeni bir kalbe adım atarken bile eski yaralarımızın izini taşıdık.

Çünkü incittiler.
Sevdiğimiz insanlar bize sevginin karşılığının acı olduğunu öğretti.

Çünkü güçlü görünmeye çalışırken, sevgiye en çok ihtiyacı olan yerlerimizi gizledik.
Gizledikçe sevgi bizi bulamadı.
Bulamayınca biz de “demek ki doğru kişi değilmiş” diye avunduk.
Oysa bu doğru değildi, biz görmedik.

Çünkü yalnızlığı yanlış anladık.
Kendimize dönmek ile kendimizi kapatmayı karıştırdık.

Çünkü kimse bize nasıl sevileceğini öğretmedi.
Ve biz de bilmediğimizi belli etmemek için sevgisizliğe sığındık.

Çünkü gözümüz doymadı.
İyi olanı değil, daha iyiyi aradık.
Sonsuz seçeneklerin arasında bir kalbi seçemeyecek kadar körleştik.

Çünkü güvenmedik.
Sevmek için önce teslim olmak gerekiyordu, biz teslim olacak yer bulamadık.

Çünkü artık ne istediğimizi bilmiyorduk.
Huzur mu?
Heyecan mı?
Güven mi?
Tutku mu?
Kendimizi çözemeyince bir başkasına açılmayı nasıl başaralım?

Çünkü “her şey yolunda” hissi bizi korkuttu.
Mutluluğun bedelini soracak biri varmış gibi tedirgin olduk.

Çünkü çok düşündük.
Kalpler düşünmez, ama biz kalbimizi düşünmeye zorladık.
Kalp sıkıldı, kapandı, sustu.

Çünkü sevmek, büyümek demekti, biz büyümek istemedik.

Ve belki de en önemlisi.
Sevginin bizi değiştirmesinden korktuk.

Belki de en acısı.
Hazır olduğumuzu sanıyorduk, oysa hazır olduğumuz tek şey kaçmaktı.

Bu yüzden sevdiklerimizi değil, menfaat hissettiklerimizi seçtik.
Bu yüzden sevginin en güzel hâline dokundurmadık kendimizi.
Bu yüzden geldiğinde elimiz boş kaldı.

Çok hazırdık ama hiç sevmedik.

Ve içten içe biliyoruz ki, insanın hazır olması yetmiyor.

Kalbin açılmaya niyeti yoksa, sevgi kapıdan bile giremiyor.

__________________