IRCForumları - IRC ve mIRC Kullanıcılarının Buluşma Noktası

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Bazı anneler babalar bencildi.

Bazıları narsistti, bazıları psikopattı.

Bazıları kendi acılarını çocuklarının sırtına yükledi.

Bazıları ise o küçücük omuzlara dünyanın yükünü bindirdi.

Bazıları çocuklarını döverdi, bazıları onlara işkence ederdi, hem fiziksel, hem duygusal.

Bazıları çocuklarını sever gibi yapar ama kullanırdı.

Kimi, kendi eksikliğini gidermek için kimi, bir amaçsızlığın içinde “varlık nedeni” yaratmak için.

Bazıları çocuklarını kölesi gibi görürdü.

Emir verir, susturur, korkutur, “sen benim çocuğumsun” derdi, ama o cümlede hiç sevgi olmazdı.

Sadece sahiplik, sadece güç vardı.

Bazıları çocuklarının başarısını bile istemezdi.

Çünkü onların ışığı, kendi karanlıklarını görünür kılardı.

Bazıları kendi yaşamadığı gençliği bahane edip bebeklerine, çocuklarına bile bakmak istemezdi.

“Ben de insanım” derken, en insanca sevgiyi çocuklarından esirgerdi.

Bazıları her şartta çocuklarının tanrısı olmak isterdi.

Korkuyla, utandırmayla, suçlulukla hükmederdi.

Sevgi yerine korku, rehberlik yerine esaret verirdi.

Otoritelerini “anne babalık” adı altında sakladılar hep.

Ve ne yazık ki, toplum da onlara dokunmadı.

“Anne babadır, ne yapsa haklıdır.”

Bu cümle, milyonlarca çocuğun iç sesini susturdu.

Bazı anneler babalar çok acımasızdı.

Ama kimse onları “acımasız” diye anmadı.

Çünkü “anne baba” kelimesi, bir tür dokunulmazlığa sahipti.

O kimliğin arkasında yapılan her kötülük, sanki kutsallaşmıştı.

Ve çocuklar.

Çocuklar hep kabahatli bulundu.

Ya yeterince uslu olmadıkları için, ya yeterince şükretmedikleri için.

Bazıları çocuklarına büyük duygusal şantajlar yaptı.

“Ben senin için nelere katlandım” diyerek, o çocukların kendi hayatını yaşamalarına izin vermedi.

Bazıları sevgiyi bir ödül gibi sundu, itaat edersen vardı, sorgularsan kesilirdi.

Ve bazıları, çocuklarının özgürlüğünü değil, itaatini istedi.

Korku ile bağlı çocuklar büyüdü sonra, ya susmayı öğrendiler, ya da kendilerini affetmeyi hiç başaramadılar.

Bazı çocuklar, büyümelerine rağmen o esaretten kurtulamadılar.

Yaşları büyüdü ama içlerindeki çocuk hep o evde, o korkuda kaldı.

Bir ömür boyu birilerinin onayını beklediler, bir ömür boyu “ben de iyi bir insanım” demeye çalıştılar.

Kırılmamak için herkesi memnun etmeye, sevilmek için kendilerinden vazgeçmeye devam ettiler.

Çünkü bazen çocukluk, yaşla bitmiyordu, korkularla devam ediyordu.

Bazı anneler babalar kötüydü.

Ama hiçbir zaman kötü oldukları konuşulmadı.

Çünkü kimse “anne babalığın” da yanlış yapılabileceğini kabullenmedi.

Kendini tanrı sananlar, yıllarca sevgi öğretmeni gibi anıldı.

Oysa onların ardında kırılmış çocuk kalpleri, eksik sevgiler, boğazına oturmuş cümlelerle büyüyen sessizlikler vardı.

Ve şimdi o çocuklar, hala bir yerlerde kendilerini iyileştirmeye çalışıyor.

Kırıldıkları elleri affetmekle, sevilmedikleri evleri anlamlandırmakla, yarım kalmış sevgilerin hesabını kalplerinden silmekle geçiyor ömürleri.

Ama bir şey var.

Her şeye rağmen, gerçekten anne baba olmayı seçenler var.

Korkutmadan büyütenler.

Küçümsemeden öğretenler.

Sahip olmak için değil, sevmek için doğuranlar.

Onlar sessizdir, gösterişsizdir ama özleriyle nur gibidir.

Ve belki de...

Allah katında bile, ibadetlerini muntazam yapanlardan çok daha rağbet görecek olanlar, anne baba olmanın hakkını verenlerdir.

Neden mi böyle düşünüyorum?

Çünkü öyle dua ediyorum.

Çünkü bazı dualar, sadece bir çocuğun kalbinde kabul olur.

Ben buna hala çok inanıyorum.