Çevrimdışı

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]




Yeni bir tür var.

Yanlış yapmasına rağmen kendini haklı çıkaran,
haklı çıkmak için gerçeği eğip büken,
yetmediğinde açık açık yalan söyleyen,
olmadık şeyleri olmuş gibi anlatan,
insanlar hakkında senaryolar yazıp onları gerçek diye sunan bir tür bu.

Eskiden de vardı elbette.

Ama bu kadar yaygın değildi.

Bu kadar rahat değildi.

Bu kadar utanmaz değildi.

Artık insanlar yanlış yapmaktan değil,
yanlış yaptığını kabul etmekten korkuyor.

Çünkü kabul etmek sorumluluk ister.

Yüzleşme ister.

Özür ister.

Değişim ister.

Oysa yalan.

Ne kadar kolay.

İftira.

Ne kadar pratik.

“Çamur at, izi kalsın”

Ne kadar risksiz görünüyor.

Sıkıştığı yerde doğruyu yapmak istemeyen, adaletsizliğini örtmek isteyen, yetemediğini kabullenemeyen, kıskançlığını yönetemeyen,
hasedini terbiye edemeyen herkes aynı yere sığınıyor artık, kurguya.

Olmamış olaylar oluyor.

Söylenmemiş cümleler söylenmiş gibi anlatılıyor.

Niyetler uyduruluyor.

Karakterler çiziliyor.

Sonra bu kurgular, “benim gerçeğim” diye pazarlanıyor.

Tehlikeli olan şu ki...

Bu insanlar yalan söylediklerini biliyor.

Ama yine de söylüyorlar.

Çünkü amaç gerçek değil.

Amaç haklı görünmek.

Haklı görünmek için başkalarını karalamak,
kendini temize çekmek için başkalarını kirletmek,
kendi içindeki çürümeyi başkasının üzerine boca etmek...

Bu artık bir savunma değil, bir yaşam biçimi.

İnsanlar buna alıştı.

Herkes biraz hikâye anlatıcısı.

Herkes biraz senarist.

Herkes biraz mağdur, ama kimse sorumlu değil.

O yüzden bugün en büyük cesaret doğru olmak değil.

Yanlış yaptığını kabul edebilmek.

Çünkü yalan kalabalıkta çoğalır.

Ama gerçek, er ya da geç tek başına da ayakta kalır.

Ama bu yeni tür şunu unutuyor.

Kurguyla inşa edilen her haklılık ilk gerçekle yıkılır.

__________________