[Tanem]

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]



İnsanlık bir noktada durup kendine şunu sormadı.

“Ben gerçekten bu kadar önemli miyim?”

Artık herkes merkezde.

Herkes haklı.

Herkes özel.

Herkes eşsiz olduğunu düşünüyor.

Ama kimse sorumluluk almıyor.

Kimse bedel ödemiyor.

Kimse sınır kabul etmiyor.

Aşırı değerlilik hezeyanı tam olarak budur.

Kendini kutsallaştırıp başkasını sıradanlaştırma hâli.

Eleştiriyi saldırı, itirazı saygısızlık, farklılığı düşmanlık olarak algılama refleksi.

İnsanlar artık değerli olduklarını hissetmek istemiyor, değerli olduklarını ilan ediyor, dayatıyor, talep ediyor.

Bir fikir sunduğunda değil, bir emek verdiğinde değil, bir katkı sağladığında hiç değil, sadece var olduğu için alkış bekleyen bir kalabalık var.

Aşırı değerlilik hezeyanı, kişisel girişim cümleleriyle süslenmiş bir narsizm çağını doğurdu.

“Ben böyleyim”,

“Beni böyle kabul edeceksin”,

“Benim enerjim düşükse sen suçlusun”
gibi cümleler, artık içsel farkındalık değil,
duygusal sorumsuzluğun süslü ambalajları hâline geldi.

Kişisel gelişim dili, kendini geliştirmek için değil,
kendini aklamak için kullanılmaya başlandı.

Kimse değişmek istemiyor, herkes anlaşılmak istiyor.

Kimse dönüşmek istemiyor, herkes onay bekliyor.

Bu çağda “ben buyum” demek erdem, “yanılmış olabilirim” demek zayıflık sayılıyor.

Bu çağda insanlar kendilerini tanrı zannediyor.

Ama tuhaf olan şu.

Bu sahte tanrılar en küçük eleştiride yıkılıyor.

Çünkü kudretleri gerçek değil, özsaygıları derin değil, dayanıklılıkları yok.

Her şeyi hak ettiklerini düşünüyorlar ama hiçbir şeye tahammül edemiyorlar.

Hayat zorladığında, ilişkiler sınadığında, insanlar hayal kırıklığı yarattığında hemen küsen, hemen silen, hemen kaçan bir “üstünlük” hali var.

Tanrı gibi hissedip çocuk gibi kırılan bir çağ bu.

Şişen egolar, daralan vicdanlar, küçülen kalpler...

İnsan büyüdüğünü sanıyor ama sadece içten içe şişiyor.

Ego büyüdükçe empati azalıyor.

Kendini önemseme arttıkça başkasını görme yetisi kayboluyor.

İnsanlar artık aynaya bakıp “Ben ne oldum?” diye sormuyor, “Beni neden yeterince takdir etmiyorlar?” diye soruyor.

Herkes kendi hikâyesinin başrolünde boğulurken,
ortak bir insanlık dili yok oluyor.

Herkes konuşuyor, kimse duymuyor.

Çünkü herkes anlatmakla meşgul, anlamak kimsenin gündeminde değil.

Dinlemek zayıflık, susmak kayıp, anlamak zaman kaybı sayılıyor.

Sosyal medya bir megafon, vicdan ise sessize alınmış durumda.

Herkes haklılığını bağırıyor, kimse gerçeği fısıldamıyor.

Belki de en acısı şu.

İnsan kendini bu kadar büyüttükçe insanlığını kaybediyor.

Aşırı değerlilik hezeyanı, insanı yüceltmiyor, insanı yalnızlaştırıyor.

Çünkü gerçek değer, üstünlük iddiasında değil,
sorumlulukta, yüzleşmede ve sınır kabul edebilme cesaretindedir.

Ama bu çağ, kendine tapmayı kendini bilmenin önüne koydu.