[Tanem]

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]


Ben mi göremiyorum, yoksa gerçekten mutlu kimse kalmadı mı ortalıkta?

Ne zamandır bir hırs, bir hınç kapladı herkesi.

Yaşamak değil sanki birbirine göstererek var olma telaşı.

“Sizden değilim.”

“Sizden farklıyım.”

Diyen gözlerle dolu her yer.

Fırsatını bulan, sürüden ayrılmakla övünüyor.

Ama tek şartla: “Sürü yine de beni takip edecek.”

Ne kayboldu da kimse kendini göremez oldu?

Ne tükendi de böyle hızla kötüleştik hep birlikte?

Nasıl oldu da herkes birden mükemmelliğinden bu kadar emin oldu?

Kendi dışında dayanaklar arıyor artık insan.

Güçsüzlük değil bu daha derin, daha karanlık bir şey.

Bir yorgunluk, bir bıkkınlık, bir iç çöküş hali.

İnsani yardımlaşmanın ötesinde bir bağımlılık.

Azaldığında nefes alamaz hâle getiren, çoğaldığında daha çok boşluk bırakan bir şey.

Sanal bir hayatın güvenli yalanına sığındık.

Orada istediğimizi yapabiliyoruz.

Küfürse küfür.

Övgüyse övgü.

Aşksa aşk.

Seksse seks.

Ama gerçek dokunuşlardan korkar olduk.

Gerçek kelimelerden.

Kimsenin karakterine el sürülmesin, hiçbir kelime kırmasın istiyoruz.

Cesaretimizi kaybettik.

Mücadele gücümüzü yitirdik.

Gerçek yaşamla savaşmak yerine ondan kaçıyoruz artık.

Hayatımıza giren çıkanları önemsemiyoruz bile.

Sayamıyoruz.

Hatırlamıyoruz.

Neden umursamadığımızı sorsan, herkesin dilinde aynı cümle.

“Herkes böyle.”

Ama nasıl oluyor bu?

İnsan en çok, birinin gelişine ve gidişine yanmaz mıydı?

Hissedememekten şikayet etmez miydi?

Eksik kalmaktan korkmaz mıydı?

Yoksa hepimiz yalan mı söylüyoruz?

Belki de bu, yeni stil mutluluk.

Belki de korkularını yenemeyenlerin,
yaşayamayanların çaresiz mutluluğu bu.

O yüzden mi yalnızlık bu kadar kutsandı?

O yüzden mi her paylaşım, her an bir zorunluluk haline geldi?

Belki de herkes, içinden gelen çığlığı bastırmak için konuşuyor artık.

Oysa bir zamanlar güzel kalacak anılar biriktirecektik.

Yıllar geçince hatırlayıp gülümseyeceğimiz şeyler yaşayacaktık.

Biraz efkarlanacak, biraz tatlanacak, tamamlanacaktık.

Ama olmadı.

Ve unutma.

Cenazedeki kalabalıklar aldatmasın kimseyi.

İnsan, her gün biraz daha yalnız ölmeye koşuyor.