düğüm çözmeyi bıraktım.. ipi olduğu yerden kesiyorum.

bazen insan, adını bile koyamadığı bir sessizliği bekler. Kalabalıkların içinde yürürken, omzuna usulca dokunacak o tanıdık huzuru… Gelişini kimse bilmez, ama sen bilirsin; çünkü kalbin, yolunu çoktan ezberlemiştir. Beklediğim dostum, belki adını fısıldayacak bir rüzgârın içindesin, belki de hiç söyleyemediğim cümlelerin arka bahçesinde. Yine de biliyorum: Bir gün, hiçbir işaret vermeden çıkıp geleceksin. Ve o an, uzun zamandır eksikliğini taşıdığım şeyin aslında bir insan değil, ruhuma denk düşen bir dost olduğunu anlayacağım. Sessizce, tam olması gerektiği gibi.

boşuna demiyorum yakınımı dostum sanmayın diye, arkamdan vurmamasi için dibimde tutarım..

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]


arada gelir okurum.. hep düşmanımız yok ya; böyle vefalı dostlarimiz da var (: