Arafat
 

Şimdi herkesin akın akın gelip etrafında göllendiği Kâbe'den ayrılış vakti. Ve aslında Kâbe dahi vuslata yetmiyormuş... Tavafta O'na teslimiyetin kıyısına kadar varmışken, sa'yde O'ndan O'na koşma hürriyetinin zirvesine ermişken, kendin, kendi ikiliğini keşfettin. Teslim olan yanını, hür kalan yanını bildin. Şimdi Onu tanıma sırası. Arefe O'nu bilme zamanı, Arafat O'nunla bilişme, muarefe etme mekânıdır. Cennetten yana arzusunu soranlara Rabia "Bana ev değil komşu lazım" demişti. Şimdiye dek 'ev' etrafında dönüp durduğun yeter, artık 'komşu'yu tanıma zamanı. "Kâbe'den ayrıl; şimdi Bana Kâbe'den daha yakınsın!" diye fısıldanıyor kalbine. "Ve varış Allah'adır" de. (Bak. Nûr 42 ve Fatır 18). Kâbe'yi terket, Kâbe'yi kutsal eyleyene yanaş! Mekke'ye sırtını dön, Mekke'yi mübarek kılanla yüzleş. Ve anla ki, "Onun vechinden başka herşey helâk olucudur." (Bak. Kasas 88). Kâbe de, Mekke de ve sen de O'nun vechine dönük olduğunuz sürece helâketten ve hiçlikten kurtulabilirsiniz. Öyleyse Arafat'a koş. "Allah'a kaç!"