IRCForumları - IRC ve mIRC Kullanıcılarının Buluşma Noktası

Emir Sultân hazretlerinin çok talebesi vardı. Çoğu fakîr olduğu için geçimlerini de kendisi sağlardı. Uzak yerlerdeki talebeleri, her hafta sonu gelir, ihtiyâçları kadar parayı alıp giderlerdi.

Yine bir hafta sonu...

Uzaktaki talebelerden biri geldi huzuruna.
Emir Sultân sordu:
- Öbür kardeşlerimiz nasıllar?
- Himmetinizle hepsi âfiyettedir efendim. Zât-ı âlinize duâcıdırlar.
- Pekâlâ, buyurdu. Arkadaşlarına selâmımı söyle.
- Başüstüne hocam.
Sonra cebinden “Bir akçe” çıkarıp verdi talebeye.
- Bu “bir akçe”yi iyi muhafaza edin. Her ne lâzım olursa, hep bununla alırsınız.
- Peki efendim.
- Biz dünyâda olduğumuz müddetçe, bu size kâfî gelir. Bununla rahatça geçinin. Kimseden bir şey istemeyin.
- Başüstüne hocam.
Ve ellerini öpüp ayrıldı.
Yerine döndüğünde sordu arkadaşları.
- Hocamız nasıllar?
- Çok iyiler. Size selâmları var.
Selâmı söyleyince, hep birden ayağa fırladılar.
- Aleyküm selaaam!
Ve sordular:
- Bir şey buyurdular mı?
- Evet. Çok mühim bir şey buyurdular.
Merak etmişlerdi.
- Ne dediler, çabuk söyle.
Emir Sultânın verdiği o “bir akçe”yi çıkardı cebinden.
- Şu akçeyi gönderdi.
- Evet?!
- “Bununla iktifâ edin. Bu, öyle bereketli akçedir ki, ne kadar harcasanız tükenmez” buyurdular.
Gençler çok sevindi.
- Öyle mii? Yaşasın!
- Evet. “Her ihtiyacınızı bu akçe ile alın. Kimseye muhtaç olmayın. Ben hayatta oldukça bu akçe bitmez” buyurdular.
Bir kutunun içine koydular “o akçe”yi.
Her şeyi o akçe ile alıyorlardı artık.
Ama hiç tükenmiyordu.
Zîra harcadıkça, yerine başkası geliyordu.
Amaa vaktâ ki vefat etti Emir Sultân,
Tükendi o zaman.

(Alıntı)