Çevrimdışı

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]



Bazı insanları düşündüğümde aklıma hep tarihî bir figür gelir: Ebû Cehil. Narsist bireylerin bencillik, ego ve başkalarına zarar verme eğilimleriyle tarihteki bu figür arasında şaşırtıcı benzerlikler olduğunu düşündüm. İşte gözlemlerim ve düşüncelerim…


Bazı insanlar var ki, davranışları ve tavırları insanın vicdanını sorgulamasına neden oluyor. Narsistler, benim gözümde işte böyle kişiler. Neden mi? Onları düşündüğümde aklıma hep tarihî bir figür gelir: Ebû Cehil. Bu benzetme sadece bir öfke ya da küçümseme meselesi değil; davranış ve zihniyet açısından derin bir paralellik içeriyor.

Peki, bir narsiste sorsak: “Sizi Ebû Cehil mi yetiştirdi? Kimi örnek aldınız da böyle bencil ve zalim oldunuz? Yoksa aileniz mi yetiştiremedi sizi, siz mi yetiştiremediniz kendinizi?” Dünyada var olmak elbette güzel ama insanlıktan nasibini almamış biri için yaşam, sadece kendi egosunun tatmini ile sınırlıdır. Hani bir söz vardır:

“Manaya bakmayı bilmemişse göz, güzel de bir, çirkin de. Vicdan yoksunuysa insan, zalim de bir, âlim de.”

Vicdanı ve merhameti olan biri bu sözden çok şey çıkarabilir. Ama bir narsist için bu tür sözler bile bir saldırı vesilesi olabilir; kendini savunur, egosunu tatmin etmek için başkalarını aşağı çeker ve kendini haklı göstermeye çalışır.

Bu durumu tarihî bir örnekle daha da somutlaştırabiliriz. Amr bin Hişam, yani Ebû Cehil, Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (S.A.V.) İslam’ı ilk duyurduğunda karşı çıkmış ve söylediklerini reddetmiştir. Peygamber Efendimiz onu “cehaletin babası” olarak nitelemiş ve Ebû Cehil’e övgüyle yaklaşanları uyararak bağışlanma dilemelerini tavsiye etmiştir.

Günümüzde narsist insanlar da benzer bir tutum sergiler: Onlar, kendi bencilliklerinden ve egolarından ötürü haksızlıklarını kabul etmez, başkalarının duygularıyla oynar ve insanlara zarar verirler. Bu kişiler için adeta bir kısır döngü vardır; bazen kurtulabilenler de olur ama çoğu zaman anlamadıkları bir döngünün içinde dönüp dururlar.

İşte bu yüzden ben narsist insanları Ebû Cehil’e benzetirim. Sadece reddetmeleri veya zalimlikleri değil, aynı zamanda kendi içlerindeki vicdan eksikliği ve çevresine zarar verme potansiyelleriyle de benzerlik gösterirler. Narsist bir bireyle karşılaşmak, bazen tarihî bir uyarıyı günümüze taşımak gibidir: İnsanlık, merhamet ve vicdan değerlerinin ne kadar önemli olduğunu hatırlatır.

Yazar Notu:

Not: Bu yazı tamamen benim kişisel gözlemlerim, deneyimlerim ve düşüncelerimle harmanlanmıştır. Amacım kimseyi yargılamak değil, gözlemlediğim davranış kalıplarını ve insanlık-vicdan üzerine düşüncelerimi paylaşmaktır. Bu konu hakkında sizin de görüşlerinizi merak ediyorum; deneyimlerinizi ve fikirlerinizi paylaşabilirsiniz.

__________________