| Cevap: İçini dök!
"
Bu gün kepenkleri kapatmak geldi içimden. İndirmek sımsıkı kilitlemek. Yanlış kurulmuştu hayat ta başından belli. Başından engellemeliydim, Fark edemedim yanlışların yeni yanlışları getireceğini. Çözmeliydim oysa çözümler üretmeliydim, bir çocuğun çubukla matematik problemi çözdüğü gibi basit bir şekilde, hayat mı engel oldu anlayam...adım. Dalgalar büyüyor beynimde, yüreğimde fırtınalar esiyor. Boğuluyorum, uyanmak istiyorum bu bir kâbus demek istiyorum. Uyumadığımın farkına varıyorum. Kaç gün geçti bilmiyorum uykusuz, uykuyu da aramıyorum ya artık önemlide değil zaten, nasılsa sonunda uyumayacak mıyız bir daha uyanmamak üzere. Kemiriyor beynimi, yiyor ve doymuyor. Atamıyorum uzaklaştıramıyorum beynimden. Yüreğim çok sıcak sanki güneş tepede ama beynim buz gibi donmuş karlı bir dağ gibi. Düşünemiyorum, çözemiyorum. Avuçlarımın içinden kayıyor elleri Ellerimi kaldırmak sımsıkı tutmak istiyorum, yapamıyorum ellerim bile bana isyan ediyor. Sağanak yağıyor yüreğime söndüremiyorum ateşi. Dedim ya büyümedi yüreğim, anlaşılan büyütemedim de. Hataydı, belliydi ama kabulde ettiremedim yüreğime. Kapatıyorum dedim ya kepenkleri. Kolayda olmuyor hani. Gıcırtılar kopuyor yüreğimde, indirirken kepenkleri. Sızlıyor, sızlıyor, sızlıyor…
__________________
Flōrēbō quōcumque ferar |