Sultân'ül–ârifîn Bâyezîd–i Bestâmî Hazretleri'ni, bir gece uyku bastırdı, sabah namazına uyanamadı.
Sabahleyin namazını kaza edip, o kadar ağladı ve inledi ki, sonunda kendisine ilham olundu ve şöyle dendi:
"Ey Bâyezîd! Bu günahını affeyledim. Bu pişmanlık ve ağlamana da, ayrıca yetmiş bin namaz sevabı ihsan eyledim.
" ...Aradan bir müddet geçtikten sonra yine bir gece onu, uyku bastırdı. Şeytan gelip Bâyezîd–i Bestâmî Hazretleri'nin mübarek ayağından tutarak uyandırdı ve:
"Kalk namazın geçmek üzeredir." dedi.
Bâyezîd–i Bestâmî Hazretleri, şeytana:
"Ey mel'ûn! Sen hiç böyle şey yapmazdın. Herkesin namazının geçmesini, kazaya kalmasını isterdin. Şimdi nasıl oldu da beni uyandırdın?" buyurunca, şeytan şu cevabı verdi:
"Birkaç ay önce sabah namazını kaçırdığında, pişmanlığın ve üzüntün sebebi ile çok ağlayıp inlediğin için affolunmuş idin ve ayrıca yetmiş bin namaz sevabı almıştın. Bu gün, onu düşünerek sadece vaktin namazının sevabına kavuşasın da, yetmiş bin namaz sevabına kavuşamayasın diye seni uyandırdım." dedi.