Serzeniş
ateşin düştüğü yerdeyim.
bir ben biliyorum beni!
gönlümün, ferman dinleyecek dermanı yok
anlatacak destanı da..
sonbaharın sevgilisi olmuşum.
hüzün,kapımdan ayrılmıyor
en acı sözlere özne olma peşinde.
gözümün önünden gitmeyen bir sis bulutu,
güneşi ararken umutla
O,saklanmış sobelenmeme telaşı içinde.
sanki,anlasana diyor bana;
“sen, sen değilsin saçmalama
yeşil bile yeşil değilken sana…”
ogZ 2011/şubat