Görüyorsun bir acıyı, gidiyoruz seninle.
Örselenmiş söz yığınları bırakarak...
Tekerleklerin kırık olanları gibi ardımızda!
Ve üzerimizde dönüyor çaylak sürüsü.
Doyabilmek için yaralı bir aşkla.
Konup göçüyoruz böylece beraberce.
Bir imgeye dönüşen rüzgarın önünde;
Savrulan ve kire boğulan...
Soluk ve üzgün bir mendilin peşinde,
Üzerinde birkaç damla gözyaşı olan...
Koşuyoruz her şeyin silindiği bir yere.
Böyle söylüyor bir gezgin o düğümlü sesiyle!
Her şey biraz acıdır bilinen eksiğiyle...