''
Kalp ne ile doluysa, dudaklardan o dökülür gider. '' diye boşa dememiş Goethe, kötülükse kötülük, fesatlıksa fesatlık, art niyetse art niyet ya da iyilikse iyilik. Ağızdan çıkan her söz, insanın kimliğidir, ta kendisidir. Bu saatten sonrada kimin ne söylediğine değil de, söyleyenin kim olduğuna bakmak lazım. Acaba bu konuşan kimdir, ne kadar bilir, ne kadar görür, ne kadar tanır ya da ne kadar uydurur, nasıl şişirir, nereden patlar? Şayet bugün dost diye elini omzuna koyan insan, önceki gün düşman bellediğinin şimdi yanında yer alarak güçlenmeye meyilleniyorsa, onun kim olduğuna bakmaya bile gerek yoktur. Saatin akrebi gibidir o ve yelkovan ilerlemedikçe yerinde saymaya devam eder. Hep birilerinden medet umar, tek başına yapacağı bir şey vardır o da gözlerini kapadığında vicdanıyla savaşmak. Ne çok şey geçti içimden öyle.
