Yüce Allah insanoğlunu yaratılışın hikmeti olan kulluk imtihanı (Zâriyât, 51/56) ile baş başa bıraktıktan sonra, ona iki hayat vermiştir.

İlki dünya hayatıdır; yani geçici, ölümlü ve fanî hayat (Enfâl, 8/67).

İkincisi ise ahiret hayatıdır; yani ebedî, ölümsüz ve baki hayat (Mü’min, 40/39).

Bu noktada ölüm, mümin için bir son değil, onu Allah’a ve ahirete kavuşturan bir vasıtadır (Buhârî, “Rikâk”, 41).
Ahiret ise, insanın dünya hayatında yaptıklarının karşılığını bulacağı yeni hayattır. (Müzzemmil, 73/20)

Kur’ân-ı Kerîm’in ifadesiyle, “Ahiret yurduna gelince, ışıl ışıl hayat odur.” (Ankebût, 29/64)