Çevrimdışı

Normalde stresli geçen vize haftam bu sefer, o stresi bir kenara attırdı bana, biraz daha farklı mutlulukları tattırdı.
Yani mutluluk diye bir şey mevcutmuş dünya üzerinde ve ben buna bir gün inanacağımı ama geriye kalan binlerce gün, böyle bir şey olmadığına inanacağımı yine biliyorum.
Hayatımda öyle güzel insanlar var ki, mutluluğu yok saymak kendim dışında onlara da ayıp olur-muş, oluyor-muş. Aslında çok şey yazmak, anlatmak istiyorum ama konuşabildiğim çok güzel insanlar olduğu için, yazmam da anlamsızlaşıyor.
Bir gün mutlulukları için elimden geleni yaptığım insanların, kalplerindeki iyilikler beni bulacaktı, bulabilirdi, buldu belki de.
Okulum, işim, arkadaşlarım, ailem ve bir evim var.
Üşüdüğüm zaman ısınabiliyorum, delice gülebiliyorum, hatta ben de bir deliyim çoğu zaman.
Bana kendimi hatırlattıkları için teşekkür ederim onlara.
Her şey anını bekler, diyor ya şarkıda. O anlardan biri, gerçekleşecek yarından sonra.
Bir de her şey iyi olacak-mış.
Ve sanırım kendi düzenimi kuracağım bir ev, bir de battaniye her şeyi unutturabilir. Ayrıca okuldaki başarım beni farklı alanlara yöneltti, galiba hocalarımda bendeki yazma aşkını sınav kağıtlarımdan anladılar ki, yeni kitabı için editörlük yapabileceğimi, hatta bu işlerle ilgilenen arkadaşlarıyla beni tanıştırabileceğini söyledi.
Yine normal bir günlük tadında oldu bu, farklı şeyler parçalamak isterdim ama parçalanmayı bir süreliğine rafa kaldırıyoruz.
Ne demek parçalanmak?
En fazla bir şarkıdır, o kadar.

__________________

If you can't measure it, it doesn't exist.