Çevrimdışı

İçim bana hep şunu söylüyor.
'' İnsanlar bu dünyaya birbirini yanlış anlamaya ve kısıtlı zamanlarını birbirine zehir etmeye gelmiştir. ''
Hiç de yanıltmıyor içimdeki bu ses beni, kendimizi ne kadar önemsiyorsak o kadar batıyoruz dibe, ne kadar iyi olduğumuzu düşünüyorsak o kadar maske saklıyoruz yüzümüzde.
İçimdeki sesin olumsuzluğu beni kör edebilirdi aslında ama hâlâ insanlara dair umutlarımın olması bunu engelliyor. Umutlarımın sebebi olan birkaç güzel insanın hayatımın bir köşesinde olması, hep de olacak olması bütün perdeleri kaldırabiliyor ama bu yine de içimdeki o sesi susturmuyor.
İğneden korkan çocuklardık oysa biz, neden bu kadar iğnelemek diye düşündürüyor bazen beni yaşanılanlar. Öfkelerin doğurduğu sonuçlar ürkütüyor beni, insanlar kendi içine hapsoluyor. Belki de hapsolmazsa diğerlerine zarar vereceğini bildiğindendir bu, kim bilir.
Etrafımda güzel şeyler olsun diye uğraştığım o koca Ekim ayının, böylesine hüsranla sonlanacağını az çok tahmin ediyordum. Kendi açımdan değil tabii, benim açımdan tek bir sorun var şu an, uçamamak.
İnsanlar insanlar insanlar insanlar.
Onların mutlu olması için, kendimden daha çok düşündüğüm insanlar, yine mutlu olamadılar. Bir insanın, başka bir insana müdahale hakkı en fazla uydurulmuş ahlak düzeni içinde yanlış bir hareket yaptığında olabilir ama kişisel müdahalelere kimsenin hakkı olduğunu düşünmüyorum.
Çünkü bu müdahaleler üzüyor, yıpratıyor, geri çekiyor insanları, yapmayın.
Her neyse işte, buralara nasıl geldim bilmiyorum. O kadar çok anlatabilirim ki ama yetişebileceğimden emin değilim.
Öfkelerimden, kırgınlıklarımdan bu kadar sıyrılabilmişken ya da sıyrıldığımı düşünürken yeniden başa sarmak korkuttuğu için yetişemiyorum belki de.
Bir üstte iyiliklerin ve güzelliklerin beni bulacağına inanmışım, sahiden öyle oldu değil mi? Peki bunca iyiliğin ve güzelliğin arasında sadece içimi dinleyerek kaybolmam ne kadar doğru ya da ne kadar güzel?
Sınav kağıdımı kendim hazırlasaydım, bomboş bir kağıt verirdim geri kendime. İnsan her şeyin cevabını bulabilir bir şekilde ama kendine sorduğu soruların cevaplarını bulmak için hiçbir arama motorundan ve kitaptan yardım alamaz.
En çok hatayı kendi sorularını cevaplarken yapar.
Cevapsız bütün sorularımı bırakıyorum birkaç günlüğüne ben de. Hep o hayalini kurduğum kamp olayını gerçekleştireceğiz. Kesinlikle kendimizle zorumuz var ki, bunun için Aralık'ı seçiyoruz. Çok değil, üç gün, ağaçları dinleyeceğim. Bir de ateşin sesini. Belki klişelerimiz olur, biri gitar çalar onu dinleriz. İçime inat, güzel olduğunu düşündüğüm insanları alıyorum yanıma.
Umarım dağda kurtlara ve kuşlara yem oluruz.
Şehirde insanlara yem olmaktan iyidir.
Siz beni anlamayacaksınız, ben de anlatmayacağım zaten. Bunlar anlatmadıklarım.
Ne olur, sevin kendinizi, başka çare yok.
Çocukluğumun yarı kısmı, 6 yaşındaki aşkım, kötü anılar, enkazlar merhaba.
Merhaba Bolu!
Bu alakasız yazılara, bir yenisini daha ekleteceksin bana, mutlu musun?
Ve ben eskiden ne çok yazıyormuşum buraya, bir gün yine okuyacağım hepsini.
Unutmayayım diye değil, hatırlayıp aynılarını yapmayayım diye.
Biriciksiniz siz, hepiniz biriciksiniz.
Üç kere derin nefes alınca her şey geçmez ama kendinizi sevmiş olursunuz.
Alın.


Not: Bu forumu perdeleme olayı her yerde varsa eğer, benim günlüğümün canım misafirleri artık okuyamıyor! Bu onlara haksızlık. (üzüldüm)
O zaman üye olun canımlar, resmen üye getiriyorum. (şakaymış)
Hadi yine iyiyim, siz?

__________________

If you can't measure it, it doesn't exist.