İçimde bir karayel, sen görmezsin.
sesimi duymadı kimse
dilimde biriken zamandı …
ateş ve demir
ortası kırık ayna bu çağ…
içine düştüğüm korku
kuyulara sızan kan…
suya düşen çığlık ve satılık gökyüzü
savaşın gölgesinde çıplak çocuk bedenleri…
ölüm ince bir su.
Toz yiyen çocuklardık biz, yüreği anne koynunda.
Dün gibi aklımda çocukluğumun ince arkları…
ölüm yoktu orada
uzayıp giderdi sonsuzluğa gümüş rengi su biz içinde yundukça
unutulup kalırdık bazen kirli sokaklarda uykular derin
en iyi dostumuz olurdu kediler…
sinekler gözlerimizi
ay düşerdi bizim bağa gül vakti…
ben size kırgın.
Üstünden uçak geçen çocuklardık biz okyanus gözlü.
Köpük köpük yol türküleri geçiyor aklımdan şimdi
damları sıvalı evlerin bacasına konan kırmızı kuşlar
tarifsiz özlüyorum kıraç ovalara terkedilmiş atları
taze sürülmüş toprağı…
papatya tarlalarını
seni de…
dallarıma konan ay, ışığım olan hayat.
Masallara konu olan yıldızlardık biz…
aşkı çalınan.
Bak işte yine buğulandı gözlerim…
ya senin?
yine sokaktayım anne sofraya çağır beni
çağır ki çizmesin yüzümü şehrin dikenli eli
de ki, gecikmiş trenin tek yolcusuyuz biz
kitap aralarında kaldı ektiğimiz nilüferler…
son sözüm:
Elleri çimen kokan çocuklardık biz…
kuşlar da öldü
bu bir oyun…
çığlık durdu…
evimize gidelim…
Arzu AYÇİÇEK