Gunluk...
Tuaf seyler hissediyorum bu gece, tadim tuzum yok..
Biraz durgunum bu gece..
Is yerinden ciktim yoldaydim, araba suruyorum.. yagmur var..
Onumde bir kucuk otobus, dalgindim aslinda. Bakmadim duzgun..
Otobus durup durup ani fren yapiyor, tabi bende mecburi ani fren yapiyorum..
Hizlaniyor yine ayni, yine ayni derken.. arkadakiler bana duduk caliyor ..
Ne yapiyor bu sarhosmudur nedir geliyor icimden..
Firsat buluyorum, solluyorum.. ve yanimdan bakiyorum
Ya kim bukadar rezil sekilde araba surebilir ki..
Baktim ki, birkac cocuk var arkada, oysa arkadayken hic gorunmuyordu.
Ve bir bagiris cagiris sesi..
bir cocuk kendini resmen parcaliyor ..
Resmen kafasini oraya buraya vuruyor, kontrolden cikmis..
o an anladim ki, sakat cocuklari tasima otobusu.
Aslinda normalde kucuk lefa filan olur, inan gormedim surerken
Eminim ki yoktu..
O an dondum kaldim
yolla zar zor devam ettim
Sofor zor durumda, cocuk..
Cocuk ise kendinden gecmis gibi
Yavrucagiz kim bilir ne haldeydi. Ama oyle gormek var ya, yuregimi okadar sizlatti ki..
kendi kendine zarar veren bir cocuk..
gunluk, hayat iste.. insanlar ne durumdayken biz neleri skayet ediyoruz.
Koskoca bir hayat mucadelesi onu bekliyor..’ailesi geldi aklima..
Saat 10 aksam. Zehir gibi soguk var. en kisa zamanda uyumak istiyorum