| Bir dolu kelimemiz var ancak hiç biri içimize dokunmuyor
Devir yoksunluktan ziyade , fazlalıklar zamanı. Her şey o kadar fazla ki dönüpte içimizde ki yoksunluğu bakmaya vaktimiz yok. Dolabımız giysi dolu ama hiç birinin içinde kendimizi iyi hissetmiyoruz. Çoğu giysimizin hatırası yok. Hatıralar oluşmadan, o eşyamız ile ilişkimiz kesiliyor.
Kitaplık dolusu kitaplarımız var ama hakikate ulaşamıyoruz.
Telefon rehberimiz bir çok arkadaş ismi ile dolu ancak hiç biri ile birlikte hissetmiyoruz kendimizi.
Bir dolu kelimemiz var ancak hiç biri içimize dokunmuyor.
Sayısız sertifika ..sertifikamız var ancak hiç biri kendini bilmeye, bulmaya yaramıyor.
Çok fazla zamanımız var ancak hiç birini durum düşünmek için kullanmıyoruz.
Bunca meşgulıyet, bunca zaman neye yarıyor? Ne veriyor hayat bize? Ne istiyoruz hayattan?
Bunca meşgulıyet, bunca zaman neye yarıyor? Ne veriyor hayat bize? Ne istiyoruz hayattan?
Bir sürü hedefimiz var. Hangisi ruhumuzla ilgili.
Yürüdüğümüz yollar var. Hangisi hakka varıyor?
Küçücük evlerde , küçük salonlar vardı içinde geniş yürekli insanların oturdukları.
Süsten uzak eller vardı tuttuğunda içini ısıtan.
Az ile yetinen güzel insanlar vardı bakınca hakkı hatırlatan.
Az şey söz söyleyim çok şey anlatanlar…
Azı çok sayanlar…
Sanırım azın mübarekliğini unuttuk , gözümüzü çoğa diktiğimizden beri kaçtı bereketimiz, huzurumuz.
Çok seviyoruz,çok kızıyoruz, çok geziyoruz, çok alıyoruz, çok biliyoruz.
Az hissediyoruz, az huzurluyuz.
Belki de huzur az eşyada , az yemekte , az uyumakta , az hızla yaşamakta .
Az bilmekle , az bildiğini bilmekte, derin sevgilerle az insan ile bağ kurup , gerçek olanın peşinde koşmakta. Şimdi bana lazım olan bir Kutlu hikayesine sığınmak.
Kutlu ki azın hikmetini en güzel anlatanlardan.
|