Çevrimdışı

Sahip olamadıklarımızın peşinden koşmakla geçiyor ömür. Daha çok “şeyimiz” olmasının bize iyi geleceğini düşünüyoruz. Kalabalıkta yalnız insanlar yarattı modern çağ. İçimizde büyüyen boşluğu zafer objeleri koyarak kapatmak istiyoruz. Oysa mutluluk hiç böyle bir şey değil. Huzur da o boşluğu doldurmakta değil, hiç hissetmemekte aslında.

Yoksunluğa övgü yapmayı sevmem. Genelde özenilen ne varsa elinde tutanların, hiçbir şeyi olmayanlara yaptığı pişkinliktir. Ya da öyle bir avuntudur ki; yokluğu derinden yaşayanların ağzından çıktığında, duymak içinizi acıtır.

Yani insanların ne arzuladığı her şeye ulaşarak mutlu olabileceğine; ne de temel ihtiyaçlar, istekler ve arzuların “olmasa da olur” deyip göz ardı edilebileceğine inanırım.