Çevrimiçi

Münakaşa ile münazaranın farkını anlayabilecek bir ortamda doğup büyümüyoruz. Kompleksli insanların arasında, kendimize taparak, kendimize ibadet ederek büyüyoruz. Bakar mısınız, trafikte bile en ufak bir ikaza tahammülümüz yokken, her an her yerde savaşa hazır bekleyen insanlarken, nasıl olur da eleştiriyi kaldırmamız beklenir ki? Bakın, yetişmiş bir elmayı nasihatle üzüme çevirmezsiniz. Bazı şeyler yetişme ve yetiştirme meselesidir. Çocukluktan olursa tadından yenmez. Fakat yaş geçtiyse münferit olur, paylaşılmaz. İnsanlar "ben asla eleştirilmem, kimsenin haddine değil" düşüncesiyle yaşıyorlar. Yanlışını ve hatasını asla kabul etmeyen, hatasını kabul edebilme cesaretine sahip olamayan, hatalı bulunmaktan son derece korkan insanlarla dolup taşıyoruz. Eleştiri yaptığını zannederken hakaret eden koca bir ülkeyiz. Biz eleştiri ahlakını da içinde barındıran tümden bir İslam ahlakını çocuklarımıza zamanında aşılamazsak, sadece korkularımız ortaya çıkar da rezil olurum düşüncesi ile bile ne ayıplar düşeriz.