[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Duygusal felç, kalbin durması değildir.
Kalbin atmasına rağmen seni hayatta hissettirmemesidir.
İnsan nefes alır, konuşur, güler, işe gider, sosyalleşir...
Ama içinden geçen tek şey derin, uzun ve soğuk bir sessizliktir.
Ne acı tam acıdır.
Ne mutluluk tam mutluluk.
Her şey yarım, her şey silik, her şey uzaktır.
Gülersin ama içinden gülmezsin.
Ağlarsın ama rahatlamazsın.
Seversin ama bağlanamazsın.
Özlersin ama özlediğini bile tam hissedemezsin.
Çünkü ruh, bir vakit çok yorulmuştur.
Uzun süren hayal kırıklıkları.
Tekrarlayan terk edilişler.
İçine yutulan öfke.
Yas tutmaya bile vakit bırakmayan hayatlar.
Ve en tehlikelisi.
“Güçlü olmalısın” cümlesi...
İnsan bir yerde karar verir
“Artık hissetmeyeceğim.”
İşte tam orada başlar duygusal felç.
Bu bir savunmadır.
Ruhun, daha fazla acımamak için kendini kilitlemesidir.
Ama kimse şunu düşünmez.
Acıyı içeri almamak için kapattığın kapıdan, mutluluk da giremez.
Duygusal felçliler heyecan duymaz.
Bağ kurmak istemez.
İyiyle kötüyü ayırt edemez çünkü her şey “düz” hissedilir.
Hayata karşı tepkileri zayıflar.
En çok da kendilerine yabancılaşırlar.
Sık sık şunu söylerler.
“Ne hissettiğimi bilmiyorum. Artık hiçbir şeyi gerçek anlamda hissetmiyorum."
Bu hâl en çok derin hissedenlerin başına gelir.
Çünkü yüzeyde yaşayanların felç olmasına gerek yoktur.
Onlar zaten derine inmediği için yaralanmazlar.
Duygusal felç, hayatta kalma halidir.
Ama yaşamak değildir.
İnsan hayatta kalır ama yaşamaz.
Günler geçer ama içinden hiçbir şey geçmez.
Kalbi atar ama ruhu yürüyemez.
Acı tarafı şu ki.
İnsan bunu çoğu zaman fark etmez.
Ağlamadığı için “iyiyim” sanır.
Sarsılmadığı için “geçti” zanneder.
Oysa geçen acı değildir.
Sadece hissetme yetisidir.
Duygusal felç kanamaz.
Bağırmaz.
Dağıtmaz ortalığı.
Sessizdir.
Bu yüzden tehlikelidir.
İnsan içten içe çürürken, dışarıdan sağlam görünür.
Ve bir gün aynaya baktığında şunu fark eder.
“Ben yaşıyorum sandım. Meğer sadece hayatta kalıyormuşum.”