Çevrimdışı

Sessizliği sevdim; insanların gürültüsünden uzaklaştıkça Allah’ın fısıltısını duydum.
Meğer kaybettiklerim değilmiş eksilten; hepsi O’na dönüş yolumun taşlarıymış.
Şükürler olsun, bazı insanlar su gibi akıp gitti de ruhum hafifledi.
Allah’a yaklaştıkça kalbimdeki perde kalktı; huzuru, güveni ve hakikati buldum.
Maskeler düştü, sahte yüzlerin ardındaki boşluğu gördüm.
Ve o an anladım: tek hakikat Allah’tır. Bunu hep bilirdim, ama siz bana bir kez daha hatırlattınız.
İşte tam da bu yüzden… iyi ki yoksunuz.

__________________