Çevrimiçi

Ulus’ta Emeklilerin Sığındığı Otel Odaları: Emeklilerin Hayata Tutunma Mücadelesi

Ankara’nın tarihi Ulus semti, bugün bambaşka bir tabloya ev sahipliği yapıyor. Bir zamanların kalabalık meydanlarının çevresindeki ucuz oteller, artık yaşlı emeklilerin son sığınağına dönüşmüş durumda. Bu tabloyu ilk kez geniş biçimde ortaya koyan gazeteci Mine Şenocaklı’nın özel haberinde aktarılan soruna gelin daha yakından bakalım…

Kaynak: Gazete Oksijen, [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Ankara’nın Ulus semtindeki ucuz oteller, artık geçici konaklama yerlerinden çok, yaşlı emeklilerin zorunlu yaşam alanlarına dönüşmüş durumda.

Ankara’nın Ulus semtindeki ucuz oteller, artık geçici konaklama yerlerinden çok, yaşlı emeklilerin zorunlu yaşam alanlarına dönüşmüş durumda.
Günlüğü 200 ila 400 lira arasında değişen odaların aylık ücreti 6 bin liradan başlayıp 12 bin liraya kadar çıkıyor. Üstelik 6 bin lira ödeyenlerin kaldığı odalarda ne banyo var ne de tuvalet… Yıllarca çalışmış bu insanlar, hayatlarının son dönemini daracık, çoğu zaman penceresiz otel odalarında geçiriyor. Bu çarpıcı tabloyu sahadan geniş biçimde aktaran gazeteci Mine Şenocaklı’nın özel haberinde, emeklilerin yaşadığı derin yoksunluk tüm açıklığıyla ortaya konuyor.

Türkiye’de en düşük emekli maaşının 16 bin 881 lira olduğu düşünüldüğünde, kira olarak ödenen 6 ila 12 bin lira büyük bir yük anlamına geliyor. Geriye kalan para ise çoğu emeklinin yalnızca temel gıdayı karşılamasına yetiyor. Otellere giren her emeklinin elinde bir poşet var. Kiminin içinde iki haşlanmış patates, kiminin birkaç yumurtası… Durumu bir tık iyi olanın payına ise üç parça tavuk baget düşüyor. Yemek pişirdikleri tek yer, odanın bir köşesine sıkıştırılmış küçük bir piknik tüpü.

Ulus’ta 10 yıldır otellerde yaşayan 65 yaşındaki Mustafa Kara, yaşadığı çıkmazı “İstemez miyim evim olsun? Ama maaşımı eve mi vereyim, karnımı mı doyurayım?” sözleriyle anlatıyor.
fullscreen
Ulus’ta 10 yıldır otellerde yaşayan 65 yaşındaki Mustafa Kara, yaşadığı çıkmazı “İstemez miyim evim olsun? Ama maaşımı eve mi vereyim, karnımı mı doyurayım?” sözleriyle anlatıyor.
Soyadını paylaşmak istemeyen 73 yaşındaki Garip Bey ise 13 yıldır otel odalarında yaşadığını söyleyip akşam yemeği olarak gösterdiği ince bir dilim beyaz peynirle konuşmasını güçlükle sürdürüyor. Gözleri doluyor, görülmesini istemediği için hızlıca odasına çekiliyor.

Şenocaklı’nın özel haberinde de altı çizildiği gibi, Ulus’taki bu ucuz oteller artık sadece barınma ihtiyacını değil, Türkiye’de emeklilerin içine sıkıştığı sessiz yoksulluğu da görünür kılıyor. Bu insanların hikayeleri, yalnızlığın ve geçim mücadelesinin ortak bir fotoğrafında birleşiyor.


Bu forumdaki linkleri ve resimleri görebilmek için en az 25 mesajınız olması gerekir.

__________________

🎄
"Tekrarı yok, yaşayabildiğin kadarsın."