[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]
İĞRENÇ İNSANLARIN DOKUNDUKLARI YER KARARIR
İğrenç insanlar, kendilerini temize çıkarma konusunda ustadır.
Bir olayda ne yaşanırsa yaşansın, suç hep başkalarındadır.
Kendi hatasını bile öyle bir çevirir ki sonunda mağdur olan yine kendileriymiş gibi görünürler.
Bu, hem manipülatif hem de karşısındaki kişiyi suçluluk duygusuna sürükleyen tehlikeli bir davranıştır.
Bu insanların mizah anlayışı da başkaları üzerinden güç toplamak üzerine kuruludur.
Alay ederek, küçük düşürerek ya da laf sokarak güldürmeye çalışırlar.
Bu mizah değildir, güç gösterisidir.
İğrençlikleri, başkasının utancı üzerinden kendi üstünlüklerini pekiştirmeye çalıştıklarında ortaya çıkar.
İyilik bile onlar için bir pazarlık konusudur.
Birine yardımcı olduklarında bunu iyilik olsun diye değil, ileride kullanmak üzere hafızaya kaydetmek için yaparlar.
“Ben sana ne yaptım, sen bana bunu mu yapıyorsun?” cümlesi en çok bu insanların ağzından duyulur.
Yaptıkları iyiliğin hesabını bir gün masaya koymak isterler.
İnsanları birbirine düşürmekten garip bir keyif alırlar.
Aynı konuyu farklı kişilere farklı şekillerde aktararak kaos yaratırlar.
Çünkü kaos, onların kontrol alanıdır.
İnsanların arasını açtıkça kendilerini merkezde ve güçlü hissederler.
Sınır tanımamak da iğrenç insanların belirgin özelliklerindendir.
Hem duygusal hem fiziksel alanlara saygı duymazlar.
Hep kendi ihtiyaçları, kendi istekleri ve kendi doğruları ön plandadır.
Karşısındaki insanın rahatsızlığı ya da sınırı onlar için hiçbir anlam ifade etmez.
Aşırı talepkâr olmalarıyla da bilinirler.
Sürekli isterler, sürekli beklerler, sürekli almaya odaklanırlar.
Fakat iş karşılık vermeye geldiğinde tamamen yok olurlar.
Bir ilişkiyi, dostluğu ya da bağı tek taraflı yürütmeyi alışkanlık haline getirirler.
Herkese üstten bakan o kibirli ağız da iğrençliğin göstergesidir.
İnsanları kolayca yargılar, en ufak konuda kusur bulur ve bunu yüzlerine vurmakta hiç tereddüt etmezler.
Statüleri, bilgileri ya da başarıları ne olursa olsun, kendilerini hep daha yukarıda görürler.
Bu insanlar çok kolay sinirlenir ama asla özür dilemezler.
Öfkelerini kontrol edemezken, haksız oldukları durumları görmezden gelmekte çok başarılıdırlar.
Özür, onların egosuna ağır gelir, o yüzden sorumluluk almaktan kaçınırlar.
Başkalarının duygularını küçümsemek onlar için sıradan bir davranıştır.
“Abartıyorsun,” “Bu da bir şey mi?” gibi cümleler ağzından eksik olmaz.
Empati kapasiteleri neredeyse yoktur.
Karşı tarafın acısını, sevincini ya da hassasiyetini geçersiz kılarak kendilerini daha güçlü hissederler.
İnsanları avantaj üzerinden değerlendirirler.
Bir kişi işlerine yaradığı sürece değer görür, yaramadığı anda ise tüm anlamını kaybeder.
Onlara göre insanlar birer fonksiyondur, birer araçtır.
Değer vermek gibi duyguları gelişmemiştir.
Bilgiyle hava atmak da iğrenç insanların sevdiği davranışlardandır.
Bir konuyu bildiklerinde bunu aktarmak yerine üstünlük taslarlar.
Sorulan soruları tam cevaplamaz, hep bir şey saklar ve bilgiyi güç kaynağı olarak kullanırlar.
Başkalarının başarısından rahatsız olmaları çok belirgindir.
Tebrik etmek onlara ağır gelir.
Kıskançlıklarını gizleyemezler ve çoğu zaman başkasının başarısını değersiz göstererek kendi içlerindeki eksikliği kapatmaya çalışırlar.
Bir insanın zayıf noktasını bulmak ve onu kullanmak onların en tehlikeli yanıdır.
Hassas bir konuyu öğrenir öğrenmez bunu gerektiğinde silaha dönüştürürler.
Bu davranış hem acımasız hem de bilinçli bir kötülük barındırır.
İlişkilerinde de tutarsızdırlar.
İsterlerse aşırı yakın, isterlerse buz gibi davranabilirler.
Bu duygu salınımını karşısındakini kontrol etmek için kullanırlar.
İyi gidersen dünyanın en iyi insanı gibi davranırlar, işler kötü gidince ortadan kaybolur ya da tamamen değişirler.
Ve…
Özetle.
İğrenç insanlar empatisiz, sınır tanımayan, manipülatif, küçümseyici, sadece almaya odaklı ve sorun çıkarıp sorumluluk almayan kişilerdir.
İnsanlıkları da davranışları da iğrençtir, bu da onları tanımayı ve uzak durmayı zorunlu hale getirir.