[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Başkalarının gülüşlerini ezberledin.
Ama kendi gülüşünün sesini unuttun.
Kimseyi beğenmedin, ama herkes gibi olmaya çalıştın.
Birinin hayaline özenip, kendi gerçeğini hep erteledin.
Cesur görünmek istedin, ama en çok korktuğun şey yargılanmaktı.
Kendin olmaktan bile çekindin, çünkü sevilmemenin acısını yaşamak istemedin.
Kendine defalarca söz verdin.
“Artık ben olacağım” dedin.
Ama yine başkalarının beklentilerine uydun.
Onlar ne der diye düşündükçe, kendine ait bir hayat kurma şansını yitirdin.
Kıyasladın, kıskandın, sustun.
Çünkü içten içe inandın buna.
“Benim hikâyem yeterince özel değil.”
Ama yanıldın.
Senin hikâyen kimseninki gibi olmadığı için zaten özeldi.
Sadece sen inanmadın buna.
Güzel görünen hayatlara bakarken, kendi içinden geçen rüzgârı duymadın.
Bir ev istedin, bir aşk istedin, bir huzur istedin...
Ama hiçbirine “benim olsun” diye değil,
“herkesin beğeneceği gibi olsun” diye sarıldın.
Süsledin, sakladın, bastırdın.
Kendini hep “daha iyi bir zaman” için erteledin.
Ama o zaman hiç gelmedi.
Bir gün fark ettin.
Sen kimsenin hayatını beğenmemiştin aslında.
Sadece kendi hayatını hiç yaşamamıştın.
Artık istemiyorsun başkalarının gözünde anlamlı görünmeyi.
Sen kendi sessizliğinde anlam bulmak istiyorsun.
Artık alkış değil, huzur istiyorsun.
Takdir değil, gerçeklik istiyorsun.
Ve biliyor musun?
Asıl özgürlük, kendi hikâyeni kendi ellerinle kurduğunda başlıyor.
Kendine ait bir hayat kurduğunda.
Kimseden izin almadan, kimseye açıklama yapmadan...
Sadece “Hissettiğimi, aklettiğimi yaşamak için elimden geleni yapıyorum.” diyebildiğinde.
İşte o an, hayat sana ait olmaya başlıyor.
Ve sen, nihayet kendine dönüyorsun.