| Cevap: Dipnot
Günlük hayatın telaşı içinde çoğu zaman durup düşünmeye fırsat bulamıyoruz. Herkes bir yere yetişmeye çalışıyor, bir şeyleri eksik bırakmamak için acele ediyor. Ama bu hız, bizi birbirimize yaklaştırmak yerine çoğu zaman uzaklaştırıyor.
Toplum olarak en çok zorlandığımız konulardan biri, birbirimizi gerçekten dinleyememek. Konuşuyoruz ama duymuyoruz. Tepki veriyoruz ama anlamaya çalışmıyoruz. Oysa bir arada yaşamak, sadece aynı sokakları paylaşmak değil; aynı duygulara da alan açabilmek demek.
Zor zamanlarda dayanışmadan söz ederiz. Ama asıl sınav, gündelik hayatta başlar. Farklı olana gösterilen tahammülde, güçsüz olana uzatılan elde, sessiz kalmamayı seçtiğimiz anlarda ortaya çıkar. Toplum, küçük davranışların toplamıdır.
Bazen sorunların büyüklüğü karşısında insan kendini çaresiz hisseder. Ama değişim her zaman büyük adımlarla gelmez. Bir cümleyi daha dikkatli kurmak, bir yargıyı ertelemek, bir insanın hikâyesine kulak vermek de bir başlangıçtır.
Hayat, hepimize aynı yerden bakmıyor. Ama aynı soruyu soruyor: Birlikte yaşarken birbirimize ne kadar yer açıyoruz?
__________________ | Umrumdışı... |