Çevrimiçi

Yaklaşık 15 gündür sol kolum dirsekten kırık ve ameliyatlı. Çoğu zaman pozitif olsam da sabrımın taşar gibi olduğu da oluyor.
Bazen en küçük şeyler bile olduğundan daha ağır geliyor; bir bardağı tutamamak, saçımı toplayamamak, yardıma muhtaç kalmak… İnsan güçlü olduğunu zannederken ne kadar kırılgan olabildiğini fark ediyor. Günler geçtikçe iyileşmeye dair umut artsa da, zamanın bu kadar yavaş akması insanın içini yoruyor.
Ama sonra durup kendime hatırlatıyorum: Bu bir süreç. Acı geçici, çaresizlik geçici. Vücudum iyileşmek için elinden geleni yapıyor ve ben de ona biraz daha sabırla eşlik etmeliyim. Her geçen gün küçük de olsa bir ilerleme var; belki fark etmesi zor ama gerçek. Bugün yapamadığım bir şeyi yarın yapabilme ihtimali bile tutunmaya yetiyor.
Kırık olan sadece kemiğim değil; alışkanlıklarım, kontrol duygum, aceleciliğim de biraz çatladı. Belki de bu süre bana yavaşlamayı, yardım kabul etmeyi ve kendime daha şefkatli olmayı öğretiyor. Sabrım taştığında bile bunun da iyileşmenin bir parçası olduğunu bilmeye çalışıyorum. Çünkü bu kol iyileşecek, ben de… sadece biraz zamana ihtiyacım var.

__________________
I suffered, I learned, I changed..