[Duino Ağıtları | Rilke] - Beşinci Ağıt

"…
Bir yer olmalıydı bizim bilmediğimiz, ey melek! Orada
anlatılmaz halı üzerinde göstermeliydi sevenler,
burada ustalığa hiç erişemeyenler
o korkusuz, yüce hünerlerini yürek coşkunluğunun,
istek kulelerini, o uzun zamandır
altında yer olmadığı için yalnız birbirine dayanan
merdivenlerini göstermeliydi sarsılarak-, başarsalardı bunu,
çepeçevre toplanan seyircilerin, sesi çıkmaz ölülerin önünde:
O zaman atar mıydı seyirciler o sonuncu, o hep biriktirilmiş,
hep saklanmış, bizim hiç bilmediğimiz,
mutluluğun sonsuza dek geçer akçelerini atar mıydı, en sonunda
gerçekten gülümseyen çiftin önüne, dinmiş halı
üzerindeki?"



"…
Angel! Were there an unknown place
where, upon an uncanny carpet, lovers
could disport themselves in ways
here inconceivable-daring ariel maneuvers
of the heart, scaling high plateaus of passion,
ladders leaning one against the other,
planted trembling upon the void…
Were there such a place, would their
performance prove convincing to an audience
of the innumerable and silent dead?
Would not these dead toss down their
final, hoarded, secret coins of joy,
legal tender of eternity, before the
couple smiling on that detumescent carpet,
fully satisfied?"