bazen insan, kendi duygularını bile dışarıdan izliyormuş gibi hisseder. içinde olan bitenler yüksek sesle konuşmaz; daha çok sezdirir kendini.

bir düşüncenin kenarına ilişmiş belirsiz bir his gibi… adı konulmamış ama varlığı inkâr edilemeyen. bazen içimizdeki karmaşa, aslında bir eksiklik değil; dönüşümün habercisidir. her huzursuzluk bozulma değildir, her sakinlik de iyileşme anlamına gelmez. insan, duygularıyla barışmaya çalıştıkça şunu fark eder: hissetmek, kontrol etmekten daha gerçek bir eylemdir.

belki de mesele, iyi ya da kötü hissetmek değildir. asıl mesele, hissettiğini inkâr etmeden, ona yabancılaşmadan var olabilmektir.

ve her cevap, içinde yeni bir soruyu mutlaka taşır.

çok düşünmek, çoğu zaman zekânın değil; susamayan bir zihnin işaretidir. insan, bir düşünceyi çözdüğünü sandığında bile, hemen arkasından gelen başka bir ihtimali yakalar. sanki zihin, durursa bir şeyleri kaçıracakmış gibi sürekli tetikte kalır. oysa kaçan çoğu şey, zaten hiç gelmemiştir.

fazla düşünmek, olayları büyütmez; onları daraltır. bir anı defalarca evirip çevirdikçe, anlam genişlemez, aksine boğulur. insan bazen bir kelimeyi çok tekrarlayınca nasıl anlamsızlaşırsa, düşünceler de aynı kaderi paylaşır. açıklık yerini yorgunluğa bırakır.

en yorucu olan da şudur: düşünceler genellikle geçmişte takılı kalır ama bedeli şimdide ödenir. henüz yaşanmamış senaryolar, yaşanmış gibi kalbi yorar. insan, olmayan şeylerin ağırlığını taşırken, olanları fark edemez hale gelir..

belki de çok düşünmek bir kusur değil, ama bir dengesizliktir. düşünmek gerekir, evet; fakat her düşünce ciddiye alınmak zorunda değildir. bazen zihni susturmak, bir cevap bulmaktan daha iyileştiricidir. çünkü her şey çözülmek için değil, olduğu gibi kabul edilmek için vardır.. :erk: