bazen insan, kendi duygularını bile dışarıdan izliyormuş gibi hisseder. içinde olan bitenler yüksek sesle konuşmaz; daha çok sezdirir kendini.

bir düşüncenin kenarına ilişmiş belirsiz bir his gibi… adı konulmamış ama varlığı inkâr edilemeyen. bazen içimizdeki karmaşa, aslında bir eksiklik değil; dönüşümün habercisidir. her huzursuzluk bozulma değildir, her sakinlik de iyileşme anlamına gelmez. insan, duygularıyla barışmaya çalıştıkça şunu fark eder: hissetmek, kontrol etmekten daha gerçek bir eylemdir.

belki de mesele, iyi ya da kötü hissetmek değildir. asıl mesele, hissettiğini inkâr etmeden, ona yabancılaşmadan var olabilmektir.

ve her cevap, içinde yeni bir soruyu mutlaka taşır.