Çevrimdışı

Bugüne kadar istisna durumlar dışında insanların kökeni ile asla ilgilenmedim. Bundan sonrada bu görüşümden vazgeçmeyi düşünmüyorum. Her ne şart olursa olsun insan din, dil, ırk ayrımı olmadan gereken saygıyı, değeri görmelidir.

Van'da olan deprem üzücü. Ben İstanbul'da olan depreme nasıl ve ne derecede üzüldüysem, ülkemin doğusunda Van'da olan depremede aynı derecede üzülüyorum. Afrika ülkelerinde açlıktan ölen insanlarada aynı derecede üzülüyorum.

Maalesef insanın doğasında olan bazı şeyler var. Bunlardan biriside fevri davranış. Bu ülkenin bütünlüğünden söz edenler bugün Van'da olduysa iyi olmuş diyebiliyorsa kendilerindeki bu çelişkiyi nasıl göremiyorlar? Ben bu ülke'nin üzerinde bulunan ve fitne fesat düşünmeyen ve önce insani düşünceler diyen kişilere nasıl terörist diyebilirim? Bunu demek ülkeme, ülkemde bulunan insanlara büyük bir haksızlıktır.

Ülkemizde bazı şeyleri göremeyen hala genç beyinler olduğunu düşünüyorum. Araştırmadan, öğrenmeden, öğrenme çabası olmadan, sağdan soldan duyma, rivayet olan fikirler ile ülkesine sahip çıkan beyinler.


Ben Türkiye Cumhuriyeti vatandaşıyım. Ama aynı zamanda insanım. Ben kuru'nun yanında yaş yanmasına göz yumacak kadarda sığ düşünceli değilim. Orada ölenler'in her biri benim gibi, benim ailem gibi, benim arkadaşım gibi, kendisini cumhuriyetçi görenler gibi, sadece Türk'ü seven insanlar gibi can taşıyor. Allah bize verdiği can gibi oradaki insanlara da aynı can'ı verdi.


Tarih kitaplarından okudum. Kurtuluş savaşı zamanlarında ateşkes verildiği an'dan itibaren askerler yaralı askerlere yardım eder, ölen askerleri ise kaldırmak için çalışırlarlarmış. Düşman askerler, askerimize sigara veya konserve verir, bizim askerlerimizde onlara verirlermiş.

Yardım etmeyi düşünüyorum. İmkanlarımın el verdiği kadarıyla. Herşey'den önce duyarlı bir insanım. Bugün onların başına gelenlerin yarın bizim de başımıza gelmeyeceğini kimse garanti edemez. (İstanbul depremi gibi).

Daha yazardım ama abartmaya gerek yok. (Güzel konu)