Çevrimdışı

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]



Evlatların canı acımaz sanıyorsunuz ya...

Sanki onların kalbi, yetişkinlerin kalbinden daha dayanıklıymış gibi.

Oysa evlatların kalbi, sizin sandığınızdan çok daha ince, çok daha çabuk çizilen bir cam gibi.

Küçücük bir söz, farkında olmadan yükselttiğiniz o ton, gözünüze yansıyan o sabırsızlık...

Hepsi birikir.

Hiçbiri unutulmaz.

Büyüdükçe güçlü oluruz sanıyorsunuz.

Hayır.

Büyüdükçe sadece sessizleşiyoruz.

Küçükken ağlayarak söylediğimiz şeyleri, büyüyünce içimize gömüyoruz.

Çünkü bir noktadan sonra “anlatmanın” yorucu bir şey olduğunu öğreniyoruz.

Ve anlatmadıkça siz sanıyorsunuz ki biz artık kırılmıyoruz.

Evlatlar kırılır.

Hem de en derin yerinden.

Bir babanın dalgınlığı, bir annenin yorgunluğu, bir toplumun “büyüdün artık” diye dayattığı kalıplar...

Hepsi evlatların omzuna çöken görünmez ağırlıklardır.

Biz sizden mucizeler istemedik aslında.

Biraz duyulmak, biraz anlaşılmak, biraz fark edilmek...

Yeterdi.

Ama galiba herkes, evlatların sonsuz sabırla, sonsuz dayanıklılıkla doğduğunu sanıyor.

Oysa biz, en çok sevdiklerimiz tarafından kırıldığımızda acıyoruz.

İyi tarafı şu ki, büyümeyi böyle öğreniyoruz.

En yakınların, en çok acıtanlardır. Öyle.

Şunu bilin.

Evlatlar sizin düşmanınız değil.

Size küsmek için, sizi suçlamak için, sizi mahcup etmek için yaşamıyorlar.

Sadece, insan olduklarını.

Hissedebilen, incinebilen, yorulabilen insanlar olduklarını göstermeye çalışıyorlar.

Topluma da bir sözüm var.

Evlat dediğiniz, sizin geleceğiniz değil sadece, sizin aynanızdır.

Bir çocuğun yersiz, amaçsız, umarsız kırılan kalbi, yıllar sonra yetişkin bir insanın umutsuzluğuna, sevgisizliğine, hayatla kurduğu kötü ilişkiye dönüşebilir.

Bir evladı incitmek, bir nesli eksiltmektir.

Ve anne babalar...

Belki siz de kendi anne babalarınızdan kırıldınız.

Belki siz de hiç dinlenmediniz.

O yüzden bu döngü, nesilden nesile böyle aktı.

Ama bir yerde durmalı.

Bir yerde biri “Tamam. Yeter. Biz artık birbirimizi anlamalıyız” demeli.

Biz o sesi çıkarıyoruz aslında.

İşte bir kez daha söylüyorum tüm evlatlar adına.

Evlatlar da üzülür.

Evlatlar da kırılır.

Ve evlatlar, sevilmek kadar anlaşılmak da ister.

__________________