Çevrimdışı

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]





Bazen sadece şunu derler.

I WANNA DANCE WITH SOMEBODY.

Orta yaş kadınları.

Bir yaştan ibaret değiller.

Birikmiş cümlelerdir.

Söylenememiş “hayır”lar, ertelenmiş “ben”ler, yutulmuş heveslerdir.

Çoğu, hayatın en üretken yıllarını kendinden feragat ederek geçirmiştir.

İyi bir eş olmak, iyi bir anne olmak, ortamı germemek, düzeni bozmamak, susarak idare etmek.

Zamanla bu “idare etmek”, bir karakter değil, bir hayatta kalma biçimine dönüşür.

İstediklerini istememeyi öğrenirler.

İtiraz etmeyi değil, uyum sağlamayı ustalıkla becerirler.

Ve kimse onlara bunun bedelini sormaz.

Mutsuz bir evlilik varsa ki bazen mutsuzluk yüksek sesle değil, üstü örtülü bir baskı halinde yaşanır kadın kendini suçlar.

“Ben daha az istesem düzelirdi”, “Biraz daha sabretsem olurdu”, “Herkes böyle yaşıyor zaten.”

Yıllar geçer.

Kadın geçer.

Ama içindeki o bastırılmış hayat geçmez.

Evlilik bittiğinde ya da baskı nihayet çözüldüğünde, asıl fırtına o zaman başlar.

Çünkü bu bir özgürlük sarhoşluğu değil, geç kalmışlık hissidir.

“Ben kimdim?”

“Ben neyi severdim?”

“Ben ne olmak istiyordum?”

Orta yaş kadınları bu yüzden yeniden keşfetmek ister.

Ama sadece kendini değil, hayatı, yaşamayı.

Beri yandan keşfedilmeyi de bekler, arzular.

Çünkü yıllarca görünmeyen biri, artık görünmek ister.

Sadece sevilmek değil, fark edilmek, seçilmek, arzulanmak ister.

Bu bir hafiflik değil, bir telafidir.

Ama işte tam burada bir çelişki başlar.

Kendilerini gerçekten seven, önemseyen, değer veren insanlar hayatlarına girdiğinde çoğu zaman geri dururlar.

Çünkü mutluluk tanıdık değildir.

Çünkü huzur, yıllarca yaşadıkları kaos kadar “gerçek” gelmez.

Çünkü bir daha aynı şeyleri yaşama korkusu, mutlu olma ihtimalinden daha yüksektir.

O yüzden bazen kolay vazgeçer gibi görünürler.

Bazen kapıyı hızla kapatırlar.

Bazen “hazır değilim” derler ama aslında çok şey isterler.

Çünkü bu yaşta mesele aşk değildir, mesele kontroldür.

Bir daha kimseye kendini kaybettirmemek, bir daha susmamak, bir daha küçülmemek.

Orta yaş kadınları zor değildir.

Yaralıdır.

Ve yaralı insanlar, sevilmeyi değil önce güvende olmayı öğrenmek ister.

Onlar bir hikâyenin başında değil, tam ortasındadır.

Ve o orta yer, en karmaşık yerdir.

Hem kaçmak isterler hem tutulmak.

Hem özgür olmak isterler hem anlaşılmak.

Bu yüzden onları anlamak için acele etmeyin.

Onları “neden böyle” diye yargılamayın.

Çünkü orta yaş kadınları, geç kalmış bir hayatın telafisini yapmaya çalışır.

Ve bazen, insan en çok mutlu olabileceği şeyi.

En çok korktuğu için elinin tersiyle iter.

Bazen sadece şunu derler.

I WANNA DANCE WITH SOMEBODY.

__________________