[Tanem]

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]



Artık kimse kimseye tam olarak güvenmiyor.

Ama bu güvensizlik eskisi gibi “kuruntu” değil.
Ne yazık ki çoğu haklı.

İnsanlar artık birbirinden sebepsiz şüphelenmiyor.

Bir cümle eksik geliyor, bir davranış geç kalıyor, bir bakış tutarsızlaşıyor.

Ve içimizde bir yer sessizce fısıldıyor.

“Burada bir şey var.”

İşte bu çağın en ağır yükü bu.

Haklı şüphelerle yaşamak.

Çünkü haksız şüphe kolaydır,
özür dilersin, toparlanır, geçersin.

Ama haklı şüphe insanın içine yerleşir.

Orada durur.

Seni sürekli uyanık tutar, ama asla rahat bırakmaz.

İkili ilişkilerde sevgiyi kemiren şey artık kavga değil.

İnsanlar bağırarak ayrılmıyor, şüpheyle uzaklaşıyor.

“Acaba?”lar çoğalıyor.

Sorular sorulamıyor çünkü cevapların can yakacağı biliniyor.

İnsan sevdiği kişiye bakarken bile içinden pazarlık yapıyor.

“Görmezden gelirsem devam edebilir miyiz?”

Toplumda da durum farklı değil.

Dostluklar temkinli.

İnsanlar birbirine açık değil, çünkü açık olmanın bedelini daha önce ödemişler.

Samimiyet yerini stratejiye bırakmış durumda.

Kimse kimseye tam olarak güvenmiyor ama herkes güveniyor gibi yapıyor.

Bu da başka bir yorgunluk yaratıyor.

Sürekli tetikte olmak.

Sürekli niyet okumak.

Sürekli “burada bir hesap var mı?” diye düşünmek.

Haklı şüphelerle yaşayan insan gevşeyemez.

Rahatlayamaz.

Kendini bırakamaz.

Çünkü bıraktığı anda zarar göreceğini bilir.

Psikoloji tam burada bozuluyor işte.

İnsanlar paranoid olduğu için değil,
çok kez haklı çıktıkları için yoruluyor.

Kalp, sürekli alarm halinde yaşamaya dayanamaz.

Zihin, bu kadar temkini uzun süre taşıyamaz.

Acı gerçek şu.

Haklı şüpheler, insanları kötüleştirmiyor.

Yalnızlaştırıyor.

İnsan zamanla daha az anlatıyor, daha az bağlanıyor, daha az inanıyor.

Çünkü inanmanın bedeli ağırlaşmış durumda.

Toplum bu yüzden sessiz.

Kalabalık ama mesafeli.

Yan yana ama ayrı.

Herkes birbirini idare ediyor, kimse kimseye dayanamıyor.

Belki de en korkutucu tarafı şu.

Haklı şüphelerle yaşamaya alışıyoruz.

Bu durumu “normal” sayıyoruz.

Oysa bu normal değil.

Bu bir tükeniş biçimi.

Bizi bitirecek olan şey güvensizlik değil.

Bizi bitirecek olan, haklı olduğumuzu bile bile susmak, görmek ama konuşmamak, anlamak ama yüzleşmemek.

Çünkü insan en çok şuradan kırılıyor.

“Ben bunu hissetmiştim.”

Ve evet.
Bizi bu haklı şüpheler bitirecek.

Bağırarak değil, sessizce.