İyi hazırlanmış bir cinayetten daha mükemmel tek şey varsa o da iyi kurulmuş bir romandır. En korkunç gerçekler, söylenmeye değmeyecek kadar basit olan bildik gerçeklerdir. İnsanların en ilginç fikirleri aslında söylemeyip kendilerine sakladıkları fikirleridir. Çocuklar ise hiçbir düşüncelerini kendilerine saklamazlar, hemen söylerler; onun için onlarla konuşurken daima ilginç bir şeyler duyabilirsiniz. Bazen, bambaşka nedenlerden söylenen çok sıradan bir cümle insanların ilişkilerini değiştiriverir; o cümlenin sihirli olduğunu da, ne o cümleyi bilmeden söyleyen fark edebilir ne de onu dinleyen. Niye her şeyin bir adı var; bir erkekle bir kadın arasındaki her şeye niye bir ad koymak gerekiyor? Kadınlarla erkeklerin arasındaki bazı konuşmalar uçurumun kenarından bir çiçek koparmak gibidir; yanlış bir sözcük söylerseniz bir utanç uçurumuna düşebilirsiniz; ama doğru sözcükleri seçebilirseniz hiç unutmayacağınız bir anınız olur. Kalabalıkların, insanların, sevişmelerin, maceraların içine atarsınız kendinizi, insanların hayat dediği garip bir girdabın içinde küçük bir ot parçası gibi kaybolmaya uğraşırsınız; bütün istediğiniz, korkunç bir ahtapot gibi size dolanan geçmişi ve o geçmişin ruhunuzu yakan acısını unutmaktır, unutursunuz da. Geçmişi olmayan biri gibi güvenle evinize dönersiniz ve lambaları yakarsınız. Geçmiş, evin yalnızlığına sarınmış kötü bir hayalet gibi oradadır.

Öfkeli bir kadın kolumu tuttu, gözlerinin çakmak çakmak ateşi epeyce içtiğini gösteriyordu.

"Aptal bunlar." dedi.

"Hiç sanmıyorum." dedim.

"Sen de aptalsın öyleyse."

"Bu fikrinize de pek katılmıyorum."

"Kim aptal öyleyse?"

"Burada olmayanlar tabi."

Kadın yeniden "Aptal bunlar" deyip arkasını dönerek yürüdü; muhteşem kalçaları vardı, dar eteğinin içinde çalkalanırken insanda avuçlama arzusu uyandırıyordu, kadının kalçalarını daha önce görseydim, "Herkesin aptal olduğu" fikrini hemen onaylardım; böyle kalçaları olan birisiyle aynı fikirde olmamak gerçekten aptallıktı çünkü.

Her kadında biraz o...rospuluk vardır.

Profesyonel o...rospularla amatörler arasındaki en büyük fark budur: Profesyoneller iş sürdüğü sürece erkeğe kendisini hayattaki tek erkek zannettirmeyi başarırlar; amatörler ise tam tersini yaparlar, bütün ilişki süresince başka erkekler olduğunu hatırlatıp rekabeti kızıştırmaya çalışırlar.

“Tanrının büyüklüğü, nedenleri gizlemekte; kralların büyüklüğü, onları bulmakta yatar.” (Hz. Süleyman)

Bazen bir şeyden kuşkulanırsınız; ama neden kuşkulandığınızı bile tam anlayamazsınız, adını koyamazsınız kuşkunuzun; yalnızca bir şeyin ters olduğunu, olması gereken bir şeyin yerinde durmadığını ya da olmaması gereken bir şeyin orada durduğunu sezersiniz. Yazıya başlamadan önce duyulan ölüm sıkıntısıyla yazıya başladıktan sonra önüne açılan bir cennet bahçesinden giriş ferahlığı arasında yaşanan kısa bir an vardır; ölüm anı gibi bir süre, ruhunun bedeninden ayrıldığını, bir bilinmezliğe doğru uçmaya başladığını duyduğun bir kısa zamandır bu. Orada hem bedeninle hem ruhunla inanılmaz bir haz yaşarsın; sonra ruhun bedeninden kopar, cümlelerinin arasında bazen ak bir melek, bazen siyahlar içinde bir zebani gibi dolaşmaya başlar. Artık bedenin yoktur; bütün zevkleri, acıları, tutkuları, özlemleri, istekleri ve korkularıyla birlikte terk edilmiştir, bedenin ölmüştür orada. Cümlelerden cümlelere dolaşan ruhundur artık, bedeniyle bütün ilişkilerini kesmiş olan ruhun kendi serüvenini yaşar.

Kalemzede