|
Cevap: Bugüne bir söz bırak. Hiçbir zaman, hiçbir insanın unutamayacağı bir güzellik var. O da bir insanın bir insandan gördüğü yürekten sevgidir. |
Cevap: Bugüne bir söz bırak. sadece hep keşke diyorum. "Keşkeler geri gelmez" Hayatımda hiç keşke kelimesini sevmem o yüzden kiminle dost ettiğinizde dikkat edin . (: |
… AŞK … "AŞK" … Dün ayrılırken kalbini çuvalayıp sevgilisine veren yürekli insanların gururuydu .. bugün ise fiyat etiketini alnına yapıştıran insanların gururu! "AŞK" … DÜN ömür boyu kader ortaklığıydı … bugün ise yap, işlet, devret, modeli oldu! "AŞK" …DÜN samanyoluydu, bugün ise yatak odasının yolu! "AŞK" … DÜN ya benimsin ya toprağın, bugün ise önce benim ol sonra kimin istersen onun diyenlerin gecelik arzusu! "AŞK" … DÜN midye kabuğunda iki kişiydi, bugün ise bir yürekte bilmem kaç kişi? ..."’AŞK" DÜN HERŞEYDi BUGÜN HiÇ BiRŞEY … |
Cevap: … AŞK … Eline sağlık.. dün-bugün doğru demiş çok şey değişti... ;thumbsup |
Cevap: Kitaplardan Alıntılar [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] "Sana hep benden bahsedecekler "kitabindan .. |
Sizin hiç şiiriniz öldü mü …? Sizin hiç şiiriniz öldü mü …? Anladım ki sevmek hiçbir şeye yetmiyormuş … Gitme zamanı geldiğinde kalbinizde acısa gitmek zorundaymışsınız. Her biten ilişkiden geriye mutlaka bir, iki tane güzel fotoğraf ve birkaç tane kitap kalmalıymış. Kalbinizi paramparça eden o kadın gitmek istediğinde de ona izin vermeliymişsiniz. Unutmak için çabalamamalıymışsınız. Anılara da, yaralara da sahip çıkmalıymışsınız. Hoşça kal diyebilmeliymişsiniz, içiniz kan ağlasa da. Gülümseyebilmeliymişsiniz hatta. Kırılan hiçbir insan eskisi gibi olamazmış. Değişirmiş farkında olmadan. Kalp bir kez kanadı mı, bu kanamayı kimse durduramazmış. Aynı şekilde yarayı açan saramadıktan sonra, daha da kimse o yaraları saramazmış. Hatta herbir ten değdiğinde yeni yaralar açılırmış beden de ve ruh da. Maharet sevmek de değil, sadakâtteymiş. Birine hem kalben, hem rûhen ait olamadıktan sonra, beraber geçirdiğiniz senelerin hiçbir anlamı yokmuş. Anladım ki gitme zamanı geldiğinde çabalamak, öleceği belli bir hasta için çabalamakla eşdeğermiş. Giden gidermiş ve bitenler öylece bitermiş. Şiiri öldüğünde, şâir kalemine küsermiş. Daha çok susarmış. Daha mânâlı susarmış. |
Cevap: Sizin hiç şiiriniz öldü mü …? Şükür ölmedi.. =) eline sağlık gene... |
Her zaman ki Kalem ve Kağıt... Her zaman ki Kalem ve Kağıt... Bir zamanlar kağıt ve kalem adında iki aşık varmış. Bunların aşkı o kadar büyükmüş ki önlerinde hiçbir engel yokmuş onları durdurabilecek. Kalem kâğıda her vuruşunda “Seni Seviyorum” dizeleriyle dolup taşıyormuş kâğıt. Mutlulukları uzun yıllar sürmüş. Kalem kâğıda “Seni çok seviyorum asla bırakmayacağım” derken kâğıt kaleme “Sen benim yaşam kaynağımsın sensiz ben bir hiçim” diyormuş. Bir gün kalemin ucu tükenmeye başlamış. Sevgisi giderek azalmış. Kalemin ucu köreldikçe aşk sözcükleri okunmaz hale gelmiş. En sonunda kalemin kâğıda aşkı tükenmiş artık yazamaz olmuş. Çareyi kaçmakta bulmuş yeni aşklar aramaya koyulmuş. Kâğıtsa yapayalnız kalmış tek yapabildiği kalemin eski yazdıklarına bakarak kendini tüketmek oluyormuş. Baktıkça kendini tüketiyor dertlerine dert ekliyormuş. Kısa bir zaman sonra kırık uçlu kalem aşkı kalemtıraşta bulmuş kalemtıraş kalemin körelen ucunu onarmış ona yeniden can vermiş. Kalem artık ölümsüz olduğunu düşünmekteymiş. Sürekli yeni sapasağlam ve güçlüymüş artık. Kâğıtsa bu üzüntüleri arasında silgi adında biriyle tanışmıştır. Silgi onun tüm acılarını kalemin yazdıklarını silip atmış kâğıdın tüm acılarını hafifletmiş. Kâğıt silgiye minnettar kalmış onlar arasında yeni bir aşk doğmuş. Kâğıt silgiyle o kadar mutluymuş ki dertsiz tasasız bir hayatı olduğunu düşünüyormuş. Günler geçmiş aylar geçmiş. Ölümsüz olduğunu sürekli güçlü ve yeni olduğunu sanan kalem bir gün tükendiğini bittiğini fark etmiş. Kalemtıraş onun tüm artıklarını bir yana savurmuş. Kâğıtsa yeni doğmuş bir bebek gibi tertemizmiş. Tek bir yazı bile kalmamış üzerinde. Ama ortada bir sorun varmış kâğıt artık yıpranmaya başlamış. Silginin her darbesi ona acı veriyormuş. Her darbede kâğıt daha da parçalanmış. Sonunda yırtıkları etrafa saçılmış. Kâğıt silgiyi terk etmiş kalemse kalemtıraşı. Bir gün rüzgârda savrulan bir kâğıt parçası kalemin önüne düşmüş... Kalem son gücüyle yırtık kağıt parçasına bir dörtlük yazıvermiş; “Bilemezdim ki senden ayrılmamın ölüm olduğunu Bilemezdim ki asıl ölümsüzlüğün seninle doğduğunu Bilemezdim ki ben tükendikçe aşkımızın büyüdüğünü Ama biliyorum ki; şu an ölüyor olsam da bu satırlarda seninle beraber sonsuza dek yaşayacağım…” |
Cevap: Bugüne bir söz bırak. Bazı insanlar yağmuru hissеdеr, bazıları isе sadеcе ıslanır |
Cevap: Kitaplardan Alıntılar [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] |
| Tüm Zamanlar GMT +3 Olarak Ayarlanmış. Şuanki Zaman: 03:24. |
Powered by vBulletin® Version 3.8.11
Copyright ©2000 - 2026, vBulletin Solutions, Inc.
Search Engine Friendly URLs by vBSEO
Copyright ©2004 - 2025 IRCForumlari.Net Sparhawk