[Melodram]

Bu aralar hayatımda en çok değer verdiğim insanlar sağlık problemleri yaşıyor ve onlara üzülürken kendimi çok garip ruh hallerinde buluyorum. Önce en yakın arkadaşımın diz problemi, tam iyi olacak derken ameliyat kararı alınması ve tabii ki babamın kazası. Bir şey olmamış olmasına sevinirken bir an, ya olsaydı diye düşünürken buldum kendimi. Bu düşünceleri durdurmak istiyorum. Bunları yaşarken de samimiyetine zerre inanmadığım insanların yarattığı saçma polemiklere maruz kalmak, tam anlamıyla çıldırtıyor beni. En güzeli geç olmadan sevmek, en yakınındakileri. Diğerleri için zaman harcamamak, sana gram değer vermemiş insanlar için "ben insanlık yapayım" diye düşünüp kendini gereksiz bir iyilik kalıbının içine sokmamak lazım. Gerek yok. Senin anlattıklarını görmeyen, sana ulaşmak yerine hep yolu uzatan, senin ulaşmaman için bütün yolları kapayan insanlar için harcadığınız zaman geri gelmeyecek. Zaman geri gelmiyor, gelmiyor işte. Ne için harcadığınızı düşünün, biricik bir tanecik yaşamınızı nelerle doldurmak istediğinize karar verin. Bir de sevgiye inanın. Mühim bir ipucu bu. Bir mucize. Yanlış kararlarınız sizi sevgiden soğutmasın. O yanlışlardan soğutsun.
Fazla iç döktüm. Hayatı seviyorum çünkü içinde ben varım. Öyle de motive ederim kendimi. Şu gücü bana hissettiren bazı insanlar iyi ki var. İyi ki.