Çevrimdışı

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]




Aptalca bir vicdanla yaşıyorsunuz.



Vicdanınızı çoğu zaman konforunuz için kullanıyorsunuz.



Çünkü vicdanınızı, yanlışla yüzleşmek için değil, yanlışın üzerini örtmek için kullanıyorsunuz.



Gerçeği görmek için değil, kendinizi temize çekmek için çalıştırıyorsunuz.



Birini incitiyorsunuz, sonra “ama benim de kırıldığım yerler var” diyerek kendi bıçağınızı aklıyorsunuz.



Haksızlık yapıyorsunuz, sonra “niyetim kötü değildi” diyerek kendinize af çıkarıyorsunuz.



Vicdan dediğiniz şeyi, adaletin değil, konforunuzun hizmetine veriyorsunuz.



Asıl tehlike burada başlıyor.



Çünkü kötü niyetli insanlar değil, kendini iyi sanan insanlar dünyayı zehirliyor.



Açıkça zalim olanlardan korkmazsın, onlardan kaçarsın.



Ama vicdanına sığınıp kötülük yapanlardan kaçamazsın.



Onlar seni yaralar, sonra da “üzgünüm” diyerek yarayı senin taşımanı ister.



Hem vurur, hem ağlar. Hem yakar, hem merhamet bekler.



Siz vicdanı, hesap vermemek için bir kalkan yaptınız.



“Ben kötü biri değilim” cümlesini o kadar çok tekrarladınız ki, artık gerçekten iyi olduğunuzu sandınız.



Oysa iyi insan, kendini savunmaz, kendini sorgular.



İyi insan, başkasını suçlamadan önce kendi payına bakar.



Ama siz, aynaya bakmamak için herkesi suçlu ilan ediyorsunuz.



En acı tarafı ne biliyor musun?



Vicdanınızı en çok da güçlülerin yanında sessize alıyorsunuz.



Güçlüye karşı susup, zayıfa karşı konuşan bir vicdan, vicdan değildir, korkunun entelektüel kılığıdır.



Kalabalık nerede, siz oradasınız.



Haklı olan nerede, siz genellikle tam karşısında...



Ve sonra diyorsunuz ki.



“İçim rahat.”



İçiniz rahat çünkü gerçeği susturdunuz.



İçiniz rahat çünkü yüzleşmeyi ertelediniz.



İçiniz rahat çünkü başkasının canı yandığında, sizin koltuğunuz sarsılmadı.



Ama şunu bilin.



Sessiz kalan her vicdan, gün gelir en çok kendini yaralar.



Bugün sustuğunuz her haksızlık, yarın sizi daha büyük bir yalanın içine hapseder.



Üzerine bastığınız adalet, bir gün sizin de altınızdan çekilir.



Görmezden geldiğiniz her yanlış, sizi biraz daha küçültür, karakterinizi kemirir, fark ettirmeden içten içe çürütür.



Bugün güçlüden korkup sustuğunuz yerde, yarın daha güçsüz birine aynı korkuyu siz yaşatırsınız.



Çünkü haksızlığa alışan insan, en sonunda haksızlığı üretmeye başlar.



Bugün başkasına reva gördüğünüz karanlık, bir gün sizin kapınızı çalar.



Ve o gün geldiğinde, kimse sizin “iyi niyetinizi” kurtarmaya gelmez.



O gün sadece yaptıklarınız konuşur.



Vicdan, rahatlamak için değil, rahatsız olmak içindir.



Uykularınızı bölmek içindir.



Canınızı sıkmak, boğazınıza düğümlenmek içindir.



Size iyi hissettirmek için değil, yanlış yaptığınızda sizi yerinizden kaldırıp yüzünüze gerçeği çarpmak içindir.



Vicdan, sizi suçsuz hissettiren bir yastık değildir, sizi doğrultmaya çalışan sert bir taştır.



Eğer birinin canını yakıp akşam rahat uyuyabiliyorsanız, orada vicdan yoktur.



Eğer birinin hayatını karartıp “ama ben kötü biri değilim” diyebiliyorsanız, orada sadece iyi rolü vardır.



Vicdan, insanı aklamaz; insanı terbiye eder.



Can yakmaktan utanmıyorsanız, o artık vicdan değildir.



Sadece kibar bir inkârdır.



Sadece süslü bir kaçıştır.



Sadece kendinizi kandırdığınız sessiz bir tiyatrodur.

__________________