Çevrimdışı

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]



NEYİN DEĞERLİ OLDUĞUNU ANLAYAMAMAK
YA DA ÇOK ANLAMAK

İnsanın en büyük sınavı, elindeki değeri görememesi değil aslında.

Bazen de gördüğü hâlde taşıyamaması.

Çünkü iki büyük yanılgı var.

Değeri anlamamak ve değeri anlamanın ağırlığını kaldıramamak.

Neyin değerli olduğunu anlayamamak önemli bir sorun.

İnsan, alıştığı her şeyi hafife alır.

Yanında duran insanı, sabah akşam konuştuğu kişiyi, hep ulaşabildiğini zannettiği sevgiyi,
hep oradaymış gibi düşündüğü dostluğu...

Değer bazen o kadar yanımızdadır ki, görünmez olur.

Bir sözün sıcaklığını, bir omuzun gücünü, bir gülüşün iyileştiriciliğini, bir dokunuşun güvenini...

Hepsini sıradanlaştırırız.

Ve işte ilişkiler bu yüzden biter.

İnsan, değerli olanı anlayamadığı için kaybeder.

Sonra düşer dizlerinin üstüne.

“Ben neyi yitirdim?” diye geç kalmış soruyu sorar.
Ama iş işten çoktan geçmiştir.

Neyin çok değerli olduğunu anlamak da önemli bir sorun.

Bazen insan, neyin değerli olduğunu fazla iyi anlar.

İyi kalpli biriyle karşılaşır mesela...

Sadakati görür, emeği hisseder, sevgiyi anlar.

Ve birden ürker.

“Bu kadar kıymetli bir şeye layık mıyım?” korkusu çöker.

Bu sefer değer anlamak, ilişkileri bitirir.

Çünkü bazı insanlar değeri görür ama o değerin gerektirdiği sorumluluğu taşıyamaz.

Kıymet bilmek cesaret ister.

Her yürekte bulunmaz.

Kiminin kalbi dardır, sevgiyi sığdırmaz.

Kiminin özgüveni kırılmıştır, iyiliği kabul edemez.

Kiminin geçmiş yarası büyüktür, güvene bile düşman olur.

Değerli olanı görür ama kaçmayı seçer.

Bu da bir kaybetme biçimidir.

Sessiz, utangaç, ama bir o kadar derin bir kayıp.

Aslında aynı soru bütün bu hikayeyi anlatır.

İlişkiler neden biter?

Aşklar neden tükenir?

Beraberlikler neden çürür?

Cevap basittir ama acıdır.

Ya değeri görmeyenler vardır.

Ya da değerin yükünü taşıyamayanlar.

Bazıları sahip olduklarının farkına varmaz.

Bazıları sahip olduklarından kaçar.

Bazıları ise hayatı boyunca bir kez bile değerli bir şeye dokunamaz, çünkü kendine izin vermez.

Ama sonuç değişmez.

Hayat, değeri bilmeyenleri de, değeri kaldıramayanları da aynı sona götürür.

Yalnızlığa.

Koca bir boşluğa.

Gerçek değer bir bedende, isimde değil, bir tavırda gizlidir.

Birini kaybettiğinde değil.

Kendini kaybettiğinde anlıyorsun.

“Ben değerli olana nasıl davranıyordum?” sorusu yakıyor canı.

Çünkü işin özünde şu vardır.

Değer, gördüğünü yaşatabildiğin, anladığını koruyabildiğin yerdedir.

Aksi hâlde anlamanın da anlamı yoktur.

Özetle.

Bazıları değer sanılan şeylere tutunur.

Bazıları gerçekten değerli olanlara dokunur.

Ama sadece cesaret edenler sahip olur.

Hayat iki şey sorar insana.

“Değerli olanı görebildin mi?”

“Gördüysen hakkını verebildin mi?”

Birincisi aklı test eder.

İkincisi karakteri.

Ve insanı insan yapan da ancak ikincisidir.

__________________