Çevrimdışı

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]



İnsanlar garipleşti.

Kötülük plansız değil, artık bilinçli.

Haset refleks değil, strateji.

Nankörlük unutkanlık değil, tercih.

Kim kime ne yapmış.

Kim kimi arkadan çekmiş.

Kim hangi cümleyi hangi masada çarpıtmış.

Hepsi akılda.

Hepsi gönülde.

Hepsi iç defterde.

Ve o defter epey ağır.

“Bana bunu yaptı.”

“Ben de zamanı gelince ona şunu yaparım.”

“Unutmadım.”

“Notumu aldım.”

İşte insan tam burada insanlıktan düşüyor.

Çünkü hafıza, adalet için değil, intikam için çalışmaya başladığında kalp muhasebeciye dönüşüyor.

Ben artık o defteri kapattım.

Çünkü fark ettim.

Ben not tuttukça hayat akmıyor.

Günler ilerliyor ama ben yerimde sayıyorum.

İnsanların kötülüğü büyürken, benim içimdeki iyilik küçülüyor.

En kötüsü şu.

Ben onların yaptığı kötülükleri taşırken, onlar hayatlarına devam ediyor.

Bu adil değil.

Bu insani değil.

Bu yaşamak değil.

Kıskançlıkları kaydetmekten yoruldum.

Ayak oyunlarını ezberlemekten yoruldum.

Kim nerede ne demiş, kim kime ne kurmuş, kim hangi tuzağı hazırlamış...

Bunların hepsi zihni kirleten, ruhu paslandıran bilgiler.

Ben artık bilmemeyi seçiyorum.

Unutmayı değil, taşımamayı.

Çünkü not tutmak sanıldığı gibi güçlü bir duruş değil.

Bazen en büyük güç, “Beni zehirleyene benzememek”tir.

Ben artık şunu demiyorum.

“O bana böyle yaptı, ben de ona böyle yapacağım.”

Ben şunu diyorum.

“Bunu yapan biriyle aynı defterde yazmam.”

Herkes kendi hesabını tutsun.

Herkes kendi terazisini taşısın.

Benim terazim kırıldı çünkü çok yük bindirdim.

Şimdi daha hafifim.

Daha az bilen, daha az hatırlayan, ama daha çok hisseden biriyim.

Belki daha savunmasızım.

Ama kesinlikle daha insanım.

Artık not tutmuyorum.

Çünkü hayat, intikamla değil, ferahlıkla yaşanıyor.

Ve ben, ferahlığı seçiyorum.

__________________