Çevrimdışı

Boşluğun adaşı oldum. Yine bir boşluktayım.Adım atsam kaybolacağım sanki.Ruhum bir kez daha yenildi.
Parmaklarımdan dökülen üç beş kelime ruhumun zoruyla yazıyor.Ne yazdığımı bende bilmiyorum.Tek bildiğim günlerdir ruhumun tir tir titremesi.

-Gözlerim alabildiğine ağlamaklı.
Düğüm düğüm geçmişim her adımda karşımda,ben ki geçmişimden sıyrıldım umuduyla yaşamaya devam ederken.

Yalnızlığımı paylaştığım duvarlarda artık konuşmuyor.
İçimizden kopan koca koca parçalar,deprem yeri olan yüreklerimiz kendini hayata çivilerken;bir yandan da geleceğimizin çivilerinin söküldüğünü görmek ne acı.
Her hazan mevsiminde içimden bir yaprak düşer oldu.
Neden acıyı yürek bir kez kaldırır derler ki;
Laçka oldu,köreldi umutlarım acıyı hisederek.

Benim ağlamalarım her zaman karanlıktadır.O konuşmaya çalıştığım duvarlaradır.Onlar susar ben ağlarım.Onlar susar ben yazar(d)ım.

Felek ne yaptında bana çarkım birkez daha boşa salladı küreğini.
Kalemimi çaldılar;yazamaz oldum.
Kalem olmayıncada hissedemez oldum.
Kalemimi geri verin bana,
Geri verin !