Yeni bir gün... Bugün güneşi görünce dışarı nasıl saldırdığımı bilemedim ama hava bozdu tabiki. Sahilde güzel bir yürüyüş, deniz kokusuyla karışan cigaram ve yürüyüş boyunca dinlediğim şarkım.

Bugünlerde dostlarımdan ne kadar uzaklaştığımı fark ettim. Dikkat ediyorum da yürüyüşlerimi artık tek başıma yapıyorum ve sinemaya bile tek gider oldum. Bi yerde bi hata olmalı diyorum da kendi kendime ama kimde bu hata hala çözemedim. Belki onlardadır beni aramadıkları için ve belki de bendedir değerlerinin üstünde değer verdiğim için.

Ve hatta şöyle ki;

Alıntı:

Bak oğlum eşyalara fiyat, insanlara değer biçilir. Fiyatı olmayan eşyaya çöp, değeri olmayan insana giderken kapıyı ört denir. Gemide (1999)

Bu ara kapıyı örtüp gitmesi gereken insanın haddinden fazla olduğunu hissediyorum...

Bir de dünden beri dinlediğim şarkı olmasaydı çok iyi olacaktı. Uykumu da mahvetti günümü de. Zakkum tek başına yetmiyormuş gibi bir de Yeni Türkü ile söylemiş "Anason" şarkısını ve sevgili adaşım böyle cız cız ettiriyor insanın içini.

Ellerimi de geçtim de burnum ne zaman ısınacak ki?