Hayatımda her zaman karşımdaki insanları düşünerek yaşadım.
Annemle babam üzülmesinler diye didinip durdum olması gerektiği gibi.
Arkadaşlarım alınmasınlar diye hep ağzımdan çıkana söze, gözümden süzülen bakışa kadar dikkat ettim.
Arkamdan konuşanlara hesap sormadım.


Kalbimi kıranlara bile öyle sabırlı davrandım ki her geçen gün kendi kendimi kırdı sabrım, parça parça oldum.
Kimi parçam Ayşe'de, Fatma'da; kimisi Ahmet'te, Mehmet'te.
Kimisi bir kum tanesi gibi yerlerde.
Ne kadar elime almaya çalışsam da hep savruluyor.
Ya da her neyse işte...