Çevrimdışı

Bir şeyleri yeniden bulabildiğim bir yerdeyim, uykumu henüz keşfetmiş gibi esnemelerim. Bir şeyleri ardımda bırakmış, bazı şeyleri ardında bırakmak isteyen yağmur damlalarının bozduğu bulutların ardında gizlenmiş yıldızlar gibiyim. İlk veya son kez göründüğümden ibaretim.. Bazı yaşamlara merhaba, bazılarına elveda gibiyim!

Hüzünlü bir sesle karışmış dalgalar gibiyim, dövdüğüm taşlara, yamaçlara ve ağaç dallarına aşık gibiyim.. Sürüklüyorum gençliğimi peşimde, kalabildiğince. Ağlıyor gibiyim, hep gülebildikçe.

Susmuş gibiyim aslında, bu denli çok konuştukça. Şimdi anlıyor gibiyim.. Anlatmaya çalıştıkça sustuklarımdan ibaretim, her birimiz ve biz gibi. Susabildiğimiz anların konuşmak istediğimiz anlar olduğu fark ediyorum. Bir sabah uyanıyorum, uykumu gözlerimden alıp götürmüş bir yalnızlık, biraz acele, upuzun bir yol. Ne zaman yürümeyi unuttum bilmiyorum ama koşarak uzaklaşmayı yeni öğreniyor gibiyim. Suskun damlalar dökülüyor kadehlere, ben senden başka hiçbir şiir okumuyor, hiçbir sözcüğe anlam vermiyor gibiyim. Daha yeni fark ettiğim bir koşuşturmaca içinde, daha yeni öğrendiğim bir yabancılığın ne kadar güzel olacağını anlamış gibiyim.

Ne olursa olsun fark etmiyor işte. Bir şeyleri yaşadığımızı zannettiğimiz yerlerde, bir şeyleri anlıyor gibi görünerek, zamanı kontrol ediyormuş gibi yaparak özlediklerimizi inkara edecek kadar elimizden kaçırabildiğimiz masum yalancılar dünyasındaki en büyük yalancılar biziz.. Çok istediklerimizi çok nefret ettiklerimize dönüştürüp; çok özlediklerimizi çok suskunlukla teselli ederek yaşıyoruz en ölümcül rutinleri. O yüzden öyle bir güne uyanıyoruz ki bazen bir deniz kenarı manzarada, hiç dillendiremediğimiz o büyük özlemleri yaşadığımız yerde olduğumuzu fark ediyoruz. Özetle, bazen doğru yaşayıp yaşamadığımızı öğrenmek için yeni bir göçe gitmemiz gerekiyor. Yeni bir adamı tanımalı, yeni bir kadına sarılmalıyız doğru zamanı, doğru anlamı, o özlediğimiz yalnızlığı fark edebilmek adına.

__________________