| |
|
29 Ocak 2026, 23:22
| #12 |
| Çevrimiçi  IF Ticaret Sayýsý: (0) | Cevap: Dipnot Bazen bir görüntü, tüm karmaþasýyla üzerimizde içsel bir fýrtýna yaratýr. Bir penguenin sürüden ayrýlýp kendi baþýna yürüyüþü... Basit bir an, ama büyük yankýlar uyandýrdý. Ortada bir açýklama yoktu, baðlam da bulunmuyordu. Bununla birlikte, sosyal medyadaki yorumlarda bu kýsacýk yürüyüþ hýzla bir metafora dönüþtü. Tükenmiþlik, özgürlük ya da mesafe... Sanki herkes, bu birkaç adýmda kendi duygularýný ifade etmek için bir pencere bulmuþtu. Bu karþýlaþtýðýmýz belirsizlikte insan doðasýnýn gözler önüne serildiði bir an olabilir. Belki de görüntüler bize rastgele geldiðinde, onlara olduðu gibi bakmayý tercih etmiyoruz. Gördüðümüz boþluklarý hikâyelerle doldurmayý, kendimizi bir anlam yaratýrken bulmayý seviyoruz. Ve belki bazen, kendimize ait duygularý net bir þekilde dile getirememenin sýkýntýsýný bu tür dolaylý anlatýmlara yüklüyoruz. Ýþte bu penguen belki de tam da bu yüzden bu kadar tanýdýk geldi. Peki karþýmýza çýkan anlam neydi? Bu tükenmiþliðin sesi mi, kopuþun iþareti mi? Modern dünyanýn karmaþasýnda birçok insan, fiziksel olarak bir yerde dururken zihnen baþka diyarlara dalýyor. Günler geçiyor, hayat rutinleri sürüyor, iþler tamamlanýyor. Ama içten içe bir mesafe; aidiyet hissi zayýflarken tam bir kopuþ da yaþanmýyor. Adeta “buradayým ama eskisi gibi hissetmiyorum” duygusunun hafif rüzgârý esiyor. Penguenin yalnýz yürüyüþü belki de bu hissi açýða çýkardý. Dram olmayan bir kaçýþ, nihai bir varýþ hedefi de yok ortada. Sadece biraz uzaklaþmak, biraz durmak belki de. Bu olayý bilimsel olarak yorumlamak gerektiðini sanmýyoruz. Daha çok; ortak bir duyguyu yansýtma alaný diyebiliriz. "Nihilist penguen" kavramýyla tanýmlanan bu yürüyüþe bazýlarý cesaret yükledi, bazýlarý vazgeçiþ gördü, kimileri ise sessiz bir isyanýn temsili olarak okudu. Net bir anlamýn olmayýþý ise belki de en güçlü katkýdýr. Bize düþünmek için alan býraktý; penguen bir motivasyondan yola çýkmýyordu belki, ama biz onun sessizliði üzerinden kendi iç dünyamýzý keþfediyoruz. Peki neden kendimizi onaylamaktansa baþkalarýndan bu onayý bekliyoruz? Bu görüntünün bizde böylesine derin yankýlar uyandýrmasýnýn nedeni, penguenin nereye gittiði ya da ne yapmak istediði deðil. O sadece adým atýyordu; ne fazla bir þey söyledi ne de bizden müthiþ bir tepki bekledi. Ama iþte bu sade hareket üzerinden kendi duygularýmýzý sorgulamaya baþladýk. Çoðu zaman kendimizi açýklamak için zorluyoruz; yorulmaya gerekçe arýyor, kopuþu anlamlandýrmadan hareket edemiyoruz. Kendi hislerimizi doðrulamak yerine bunu baþkalarýndan bekliyoruz. Bu onayý bulamayýnca ise duygularýmýzý askýya alýyoruz, görmezden geliyoruz. Tam da bu noktada, hiçbir kelime söylemeyen bir penguenden daha çok þey anlatan baþka ne olabilir? Onun basit yürüyüþü, belki de bizim karmaþýk ruh hâlimizi en sade haliyle ortaya koydu: Durmadan yürüyor ama aslýnda her adýmla bizi düþünmeye çaðýrýyor…
__________________ | Umrumdýþý... |
| |  |
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayýtlý üye ve 1 Misafir) | |
| |
Aðaç þeklinde
